Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

"Κουκίδης" όπως "Ηλένια"


Το πρωί της 6ης Απριλίου του 1941, ώρα 5.30′, ο Γερμανός πρεσβευτής στην Αθήνα Έρμπαχτ βρίσκεται στο σπίτι τού Αλέξανδρου Κορυζή. Αφού τον ξυπνά του διαβιβάζει τη διακοίνωση, στην οποία αναφέρεται χαρακτηριστικά:

«Η Ελλάς, επιτρέπουσα εις αγγλικάς δυνάμεις να θέσουν και πάλιν πόδα εις Ευρώπην και ούσα το μόνον ευρωπαϊκόν κράτος που έπραξεν τοιούτον τι, ανέλαβε βαρείαν ευθύνην έναντι της Ευρωπαϊκής κοινότητος. Ασφαλώς ο ελληνικός λαός δεν ενέχεται εις την εξέλιξιν αυτήν. Εκ τούτου, είναι ακόμη βαρυτέρα η ευθύνη της ελληνικής κυβερνήσεως εκ της ανευθύνου τοιαύτης πολιτικής της. Ούτω, η ελληνική κυβέρνησις εδημιούργησε μίαν κατάστασιν, προ της οποίας η Γερμανία δε δύναται περαιτέρω να μείνη άπρακτος. Όθεν η κυβέρνησις του Ράιχ έδωσε εις τα στρατεύματά της τη διαταγήν να εκδιώξουν εκ του ελληνικού εδάφους τας βρετανικάς δυνάμεις… Η κυβέρνησις του Ράιχ είναι πεπεισμένη ότι εκδιώκουσα ταχέως εξ Ελλάδος τους παρεισάκτους Άγγλους παρέχει αποφασιστικήν υπηρεσίαν τόσον εις τον ελληνικόν λαόν όσον και εις την ευρωπαϊκήν κοινότητα…».... 


Δύο μόνον ημέρες μετά, στις 8 Απριλίου το βράδυ, τα γερμανικά στρατεύματα βρίσκονταν στη Θεσσαλονίκη. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει η κατάληψη της Βέροιας και λίγο αργότερα της Κατερίνης, της Κοζάνης της Καστοριάς κ.τ.λ. 

Περισσότεροι από 62.000 στρατιώτες από την Κοινοπολιτεία (Βρετανοί, Αυστραλοί, Νεοζηλανδοί αλλά και Παλαιστίνιοι!) που σχημάτιζαν το Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα (ΒΕΣ) τράπηκαν σε πλήρη φυγή. 

Ο Βασιλιάς Γεώργιος, ο πρωθυπουργός Εμμανουήλ Τσουδερός, ο πρίγκιπας Πέτρος και ο Άγγλος πρεσβευτής σερ Μάικλ Πάλαιρετ εγκατέλειψαν πρώτοι την Ελλάδα μ’ ένα υδροπλάνο.

Στις 25 Απριλίου οι κεντρικοί δρόμοι της Αθήνας είχαν γεμίσει από ατέλειωτες φάλαγγες βρετανικών οχημάτων με στρατιώτες που έτρεχαν να σωθούν. Λίγο μετά τα μεσάνυκτα της 26/27ης Απριλίου, κατά μήκος της οδού Σταδίου, περνούσαν τα τελευταία οχήματα των βρετανικών οπισθοφυλακών.

Ένα τάγμα μοτοσικλετών της 2ης Μεραρχίας Πάντσερ, το οποίο είχε περάσει στην Εύβοια με σκοπό να καταλάβει το λιμάνι της Χαλκίδας, ανέλαβε την αποστολή να υπερφαλαγγίσει τη βρετανική οπισθοφυλακή. 

Στις 07.30 ώρα της 27ης Απριλίου φάλαγγα Γερμανών μοτοσικλετιστών με τη συνοδεία δύο τεθωρακισμένων αυτοκινήτων διέσχισαν την λεωφόρο Κηφισίας, τις οδούς Αμαλίας και Διονυσίου Αρεοπαγίτου και έφτασαν στην Ακρόπολη. Δύο Γερμανοί αξιωματικοί, ο ίλαρχος Γιακόμπι και ο Υπολοχαγός Έλσνιτς ήταν επικεφαλής της εμπροσθοφυλακής αυτής και αυτοί έκαναν την έπαρση της γερμανικής σημαίας με τιμητικό γερμανικό άγημα και απέστειλαν από το Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών διά μέσου ασυρμάτου το παρακάτω μήνυμα:

“Προς τον Φύρερ και Καγκελάριο του Ράιχ.
Βερολίνο. Φύρερ μου
Την 27η Απριλίου και ώρα 08.10 πρωινή εφθάσαμε εις Αθήνας ως πρώτα Γερμανικά στρατεύματα και την 08.45 υψώσαμε την Γερμανική σημαία επί της Ακροπόλεως και του Δημαρχείου.
Χάιλ Μάιν Φύρερ, Ίλαρχος Γιακόμπι-Υπολοχαγός Έλσνιτς”.


Οι γερμανικές δυνάμεις συνέχισαν την καταδίωξη και μάλιστα αιχμαλώτισαν στην Καλαμάτα περίπου 7-8.000 στρατιώτες από την Κοινοπολιτεία και τη Γιουγκοσλαβία, οι οποίοι δεν πρόλαβαν να διαφύγουν. 

Ακολούθησε η Κρήτη για την οποία ο Τσώρτσιλ δήλωσε ότι θα την υπερασπιστεί μέχρι της τελευταίας ρανίδας. 
Νέα Φυγή! 
Οι μεγαλειώδεις νίκες των Γερμανών αλεξιπτωτιστών οδήγησαν σε ταπεινωτική ήττα τους Άγγλους, οι οποίοι διέταξαν την εκκένωση των στρατευμάτων από την Κρήτη, που ολοκληρώθηκε στις 31 Μαΐου.

Ο Υπουργός Προπαγάνδας δόκτωρ Γκαίμπελς σημειώνει στο ημερολόγιό του: 
3 Ιουνίου 1941 (Τρίτη) Χθες: Τι όμορφη ημέρα: Η Κρήτη εκκαθαρίστηκε τελείως από τον εχθρό. Ένδοξα νέα. Τα ανακοινώνουμε τελετουργικά από το ραδιόφωνο. Προκαλούν βαθιά εντύπωση. Οι Εγγλέζοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα εκτός από το να λένε ηλίθιες αερολογίες. Χίλιες υπεκφυγές και δικαιολογίες. Δεν τους λυπόμαστε. Ο Τύπος και το ραδιόφωνο τους σφυροκοπούν χωρίς οίκτο. Γράφω ένα κοφτερό κύριο άρθρο, "Ο δοξασμός της υποχώρησης", πρώτο πράγμα! Τι ωραία ημέρα! Τι μεγαλειώδεις νίκες! Είναι κανείς απόλυτα ευτυχισμένος και χαίρεται που ζει.

Οι Άγγλοι πράγματι δεν μπορούσαν να πουν τίποτε εκτός από αερολογίες. Μια από αυτές τις αερολογίες εμφανίστηκε στην εφημερίδα ''DAILY MAIL'' λίγες ημέρες μετά και πιο συγκεκριμένα στις 9 Ιουνίου. Το άρθρο υπογράφει ανώνυμος ''ειδικός ανταποκριτής'' της από το Κάιρο. 
Με τίτλο: ''Ένας Έλληνας παίρνει την σημαία του στον θάνατο'' γράφει: 
Ο Κώστας Κουκίδης, Έλληνας στρατιώτης, φρουρούσε την ελληνική γαλανόλευκη σημαία επάνω στην Ακρόπολη στην Αθήνα, όταν μια ομάδα ένστολων Ναζί προχώρησαν προς αυτόν. “Τράβηξέ την κάτω” του είπαν “και ύψωσε αυτήν την σημαία με την σβάστικα”. Ο Κώστας αργά κατέβασε τα χρώματα της χώρας του. Σταμάτησε μια στιγμή με τα μάτια καρφωμένα στον Γερμανό αξιωματικό. Έπειτα τύλιξε την σημαία γύρω στο σώμα του και ρίχτηκε στις επάλξεις, από ύψος των 200 ποδών.


Καμιά άλλη πρωτογενής πηγή, ελληνική ή ξένη, δεν αναφέρει τίποτε για Κουκίδη, σημαία κ.τ.λ. Ήταν μια ''ηλίθια αερολογία'' όπως σημείωνε εύστοχα ο δρ. Γκαίμπελς, εμπνεύσεως του ανωνύμου συντάκτη της. Μάλιστα η εφημερίδα συνέχιζε τα παραμύθια στις αμέσως επόμενες σειρές, στις οποίες παρουσιάζε την Αθήνα σαν εξεγερμένη πόλη: 
"Μαθαίνω ότι γερμανικές περίπολοι στους δρόμους της Αθήνας έχουν διαταχθεί να χρησιμοποιούν χειροβομβίδες για να διαλύουν λαϊκές συγκεντρώσεις. Ο αρχηγός της Αστυνομίας και ο διοικητής της Χωροφυλακής διώχτηκαν επειδή απέτυχαν να διατηρήσουν την τάξη. Λέγεται ότι η Γκεστάπο δουλεύει σκληρά και ανάμεσα στους ανθρώπους που έχουν συλληφθεί είναι ο κ.Λαμπράκης, ιδιοκτήτης δύο αθηναϊκών εφημερίδων". 
Φυσικά τίποτα από όλα αυτά δεν συνέβη. ΟΥΤΕ ΠΟΤΕ ΥΠΕΣΤΑΛΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ (γεγονός που δήθεν οδήγησε τον Κουκίδη στην αυτοκτονία): "Περί την 10ην π.μ. υψώθη πρώτον η σημαία των ναζί με τον αγκυλωτόν σταυρόν, παραπλεύρως δε ταύτης η Ελληνική" (Δ. Γατόπουλου "Ιστορία της Κατοχής", Αθήναι 1946, σ.126).


Αθήνα, 1941, η σβάστικα και η ελληνική σημαία κυματίζουν πλάι-πλάι στην Ακρόπολη

Οι Γερμανοί δεν είχαν απολύτως καμία ανάγκη τέτοιας υπηρεσίας από Έλληνα φρουρό. Το πολυπληθές άγημά τους που το πρωί της 27ης Απριλίου έφτασε στον Παρθενώνα, παρουσία φωτορεπόρτερ και κινηματογραφιστών επικαίρων, ύψωσε τη σβάστικα χωρίς κανένα επεισόδιο.


Αναζητώντας τον ανύπαρκτο

Το ζήτημα του «ήρωα Κουκίδη!», του εύζωνα / πολίτη / στρατιώτη Κωνσταντίνου Κουκίδη, προσφερόταν για αντιναζιστική προπαγάνδα. Έτσι ερευνήθηκε επισταμένως από διάφορα ΜΜΕ. Στην εκπομπή της ΕΤ1, «Σαν Παραμύθι», στις 26 Απριλίου 2000, με παρουσιαστή τον δημοσιογράφο κ. Τάκη Σπηλιόπουλο, ο αρμόδιος αξιωματικός της -τότε ανακτορικής- φρουράς αποκλείει την ύπαρξη εύζωνα με το όνομα "Κωνσταντίνος Κουκίδης". «Αν ήταν στρατιώτης στους ευζώνους δεν υπήρχε περίπτωση να μην τον ήξερα» δήλωνε ο τότε επιλοχίας των ευζώνων Ανδρέας Μαχιμάρης. 
Στην ίδια εκπομπή, ο αντιστρατήγος Ιωάννης Κακουδάκης, διευθυντής στη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού τόνιζε: «Διαπιστώσαμε ότι δεν υπήρξε την περίοδο εκείνη στρατιώτης με το όνομα Κουκίδης Κωνσταντίνος. Στείλαμε έγγραφα σε όλες τις μονάδες, στο ληξιαρχείο, παντού. Πήγαμε στην Πλάκα να ζητήσουμε πληροφορίες. Πραγματική μαρτυρία ως σήμερα δεν έχει υπάρξει. Το ΓΕΣ έχει καταγράψει όλους τους φαντάρους κι όλους τους αξιωματικούς της περιόδου. Κάπου θα έπρεπε να ανήκει ο Κουκίδης. Ούτε εύζωνας υπήρξε ούτε ήταν φαντάρος. Όλα εξετάστηκαν». 

Τα φούμαρα των αντιναζιστών

''Τιμάμε τον Κουκίδη, παρά το ότι η ιστορική έρευνα δεν απέδωσε επιστημονική απόδειξη για την ύπαρξή του και για την πράξη του αυτή.'' Με τα λόγια αυτά, ο τότε Δήμαρχος Αθηναίων, Αβραμόπουλος, αποκάλυπτε στις 12 Οκτωβρίου 2000, τιμητική πλάκα στη μνήμη του «ήρωα Κουκίδη», στη βάση του ιερού βράχου της Ακρόπολης. Η απάτη σε όλο της το μεγαλείο! 


Η Αλήθεια

Κωνσταντίνος Κουκίδης υπήρξε, δεν ήταν βέβαια ούτε στρατιώτης ούτε εύζωνας και, άλλωστε, πέθανε το 1974. Το 1946 μάλιστα έβγαλε και βιβλίο για τη δικαιοσύνη επί κατοχής. 


Γεννημένος στην Ανατολική Θράκη το 1891, είχε δουλέψει σε μεγάλες εφημερίδες (Ελεύθερο Βήμα, Αθηναϊκά Νέα, Καθημερινή) και είχε κάνει χρόνια ανταποκριτής στο Παρίσι. Έγραψε αρκετά ιστορικά και άλλα έργα, φιλολογικά μελετήματα, ευθυμογραφήματα, ταξιδιωτικές εντυπώσεις, λαογραφικές και αρχαιολογικές πραγματείες  και τουριστικά ρεπορτάζ. Πέθανε γέρος σε ηλικία 83 ετών. 

Ο προαναφερθείς Αντιστράτηγος Ιωάννης Κακουδάκης, ίσως ο πλέον αρμόδιος για την υπόθεση «Κουκίδη» γράφει στο περιοδικό “Πόλεμος και Ιστορία”, τεύχος 47 (Δεκέμβριος 2001, σελ. 4)

''Τον Εύζωνα Κουκίδη δεν τον είδε κανένας ποτέ. Δεν βρέθηκε ποτέ η Σημαία. Δεν βρέθηκε ποτέ το πτώμα. Ψάξαμε παντού, όπου υπάρχει περίπτωση να υπάρχει το όνομα Κωνσταντίνος Κουκίδης. Στα νεκροταφεία, στα νεκροτομεία, στα ληξιαρχεία και στις συγκεκριμένες ημέρες δεν υπάρχει καμία εγγραφή. Από τους καταλόγους του ΟΤΕ και από όλα τα Ληξιαρχεία της Αττικής ψάξαμε για επιζώντες με αυτό το όνομα και ερευνήσαμε σχετικά. Μετά από όλα αυτά δεν υπάρχει καμία επίσημη τεκμηρίωση του συγκεκριμένου περιστατικού και αν το συγκεκριμένο πρόσωπο υπήρξε στην πραγματικότητα. Βέβαια καμία στρατιωτική υπηρεσία δεν μπορεί να χάσει κάποιο στρατιώτη της χωρίς να το ξέρει ή χωρίς να έχει γραφεί σε κάποια κατάσταση.

Στη ΔΙΣ ήλθε μέχρι και ο Ιατροδικαστής Αθηνών με το βιβλίο που είχε η υπηρεσία του τότε και κατέγραφαν όλες τις ιατροδικαστικές πράξεις -όλους τους νεκρούς- όπου δεν σημειωνόταν κανένας νεκρός στρατιώτης την περίοδο 27-30 Απριλίου 1941.

Να σημειώσω ότι η Προεδρική Φρουρά, τότε Ανακτορική Φρουρά, δεν έβαζε και δεν βάζει ποτέ φρουρούς στην Ακρόπολη.''

Κατόπιν τούτων... "Κουκίδης" όπως "Ηλένια"!



Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού



Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Εκπαίδευση για τον Αγώνα



Αδόλφου Χίτλερ

   Το κίνημα πρέπει κατ’ αρχήν πρέπει να εκπαιδεύσει τα μέλη του με τέτοιο τρόπο ώστε να μην αντιμετωπίζουν τον αγώνα σαν μια άσκοπη επινόηση αλλά σαν τον ίδιο τον σκοπό τους. Γι’ αυτό δεν πρέπει να φοβούνται την εχθρότητα των αντιπάλων τους, αλλά πρέπει να αισθάνονται ότι είναι η προϋπόθεση για τη δική τους ύπαρξη. Δεν χρειάζεται να αποφεύγουν το μίσος των εχθρών του εθνισμού και της κοσμοθεωρίας μας και τις εκδηλώσεις τους, αλλά πρέπει να τις επιθυμούν. Στις εκδηλώσεις αυτού του μίσους βρίσκονται τα ψέματα και οι συκοφαντίες.
    Όποιος δεν δέχτηκε επίθεση από τις εβραϊκές εφημερίδες, δεν συκοφαντήθηκε και δεν εξυβρίστηκε, δεν είναι ένας καλός Γερμανός και ούτε αληθινός Εθνικοσοσιαλιστής. Το καλύτερο κριτήριο της αξίας της συμπεριφοράς του, για την ειλικρίνεια της πίστης του και για τη δύναμη της θέλησής του είναι η εχθρότητα που εισπράττει από τον θανάσιμο εχθρό του λαού μας.
    Στους οπαδούς του κινήματος, και σε ευρύτερη έννοια σε ολόκληρο το λαό, πρέπει να τονίζουμε ξανά και ξανά ότι οι Εβραίοι και οι εφημερίδες τους πάντα ψεύδονται και ότι ακόμη και μια περιστασιακή αλήθεια προορίζεται μόνο για την κάλυψη μιας μεγαλύτερης απάτης και επομένως είναι και η ίδια ένα προμελετημένο ψεύδος. Οι Εβραίοι είναι οι μεγάλοι δάσκαλοι του ψεύδους, και το ψέμα και η εξαπάτηση είναι τα όπλα του στον αγώνα.
    Κάθε εβραϊκή συκοφαντία και κάθε εβραϊκό ψέμα είναι μια ουλή τιμής στο σώμα των μαχητών μας.
    Αυτός που βλασφημούν περισσότερο, είναι πιο κοντά σε μας, και αυτόν που μισούν θανάσιμα είναι ο καλύτερος φίλος μας.          
    Όποιος πάρει μια εβραϊκή εφημερίδα το πρωί και δεν βλέπει τον εαυτό του να συκοφαντείται από αυτήν, δεν χρησιμοποίησε ωφέλιμα την προηγούμενή του μέρα· γιατί εάν το είχε κάνει θα τον συκοφαντούσε, θα τον διέσυρε, θα τον εξύβριζε, θα τον κακολογούσε, θα τον δυσφημούσε. Και μόνο όσοι πολεμούν αποτελεσματικότατα αυτόν τον θανάσιμο εχθρό του έθνους μας και ολόκληρης της Αρίας ανθρωπότητας και του Αρίου πολιτισμού μπορούν να περιμένουν ότι θα δουν τις συκοφαντίες αυτής της φυλής και τον αγώνα αυτού του λαού να στρέφονται εναντίον τους.
    Όταν αυτές οι αρχές περάσουν στη σάρκα και το αίμα των οπαδών μας, το κίνημα θα γίνει ακλόνητο και ανίκητο.

Απόσπασμα από το βιβλίο ''Ο Αγών μου''



Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού



Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Τρόπος Ζωής του Εθνικοσοσιαλιστή




Του Dr. Walther Gross 
Υπευθύνου του Γραφείου Φυλετικής Πολιτικής του NSDAP 


Ο Εθνικοσοσιαλισμός σαν πολιτικό κίνημα θα έχει επιτύχει το στόχο του, όταν το Ράιχ σιγουρέψει τελικά τη θέση που του αρμόζει ανάμεσα στα άλλα έθνη. Ο Εθνικοσοσιαλισμός σαν Κοσμοθεωρία θα έχει μόνο ολοκληρώσει την ιστορική του αποστολή, όταν κυριαρχήσει ανάμεσα σε όλες τις τάξεις της Γερμανίας και έτσι ενώσει το έθνος με νέο χαρακτήρα. Η πολιτική υλοποίηση του Εθνικοσοσιαλισμού θα έχει επιτευχθεί σε ένα παντοδύναμο Ράιχ και μια νέα τάξη πραγμάτων σε ζωτικό χώρο. Η Εθνικοσοσιαλιστική Κοσμοθεωρία, όμως, πρέπει να υλοποιηθεί στη στάση και στον τρόπο ζωής του έθνους μας και των κατοίκων του.

Στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία η ζωή θα είναι πολύ διαφορετική απ’ ότι παλαιότερα, ενώ πολλές αιώνιες αξίες του ιστορικού παρελθόντος μας θα παραμείνουν ενεργές και στο μέλλον. Σε κάποιους τομείς όμως, η επικρατούσα στάση της Γερμανικής ζωής θα πρέπει να είναι πολύ διαφορετική από τον παραδοσιακό τρόπο ζωής, λόγω της νέας θριαμβευτικής Κοσμοθεωρίας.

Η Εθνικοσοσιαλιστική Κοσμοθεωρία και η πρακτική επίδρασή της στο Γερμανικό τρόπο ζωής βασίζεται σε δύο υποστηρικτικούς στύλους: 
Απ’ τη μια πλευρά, δίνεται μια ευκαιρία στην προσωπικότητα να ξεδιπλωθεί και το άτομο λαμβάνει μια παιδεία σχεδόν τέλεια. Απ’ την άλλη πλευρά, το άτομο είναι έτοιμο να συνεισφέρει στην ευημερία της κοινότητας. Αυτοί είναι οι δύο πόλοι που ενεργοποιούν την παραγωγική δυναμική της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας.

Το να αναπτύσσει και να μοιράζεται τις ικανότητές του, κάνει το άτομο ευτυχισμένο και ευσυνείδητο, και αυτή είναι απαραίτητη προϋπόθεση για το έθνος, για να λάβει τις ιδιοφυείς προσπάθειές του που είναι υψίστης αξίας για την κοινότητα. Μόνο αυτές οι προσπάθειες για την κοινότητα προσδίδουν νόημα και ύψιστη ευγένεια στην ατομική προσωπικότητα και την ανάπτυξή της. Σε νοσηρούς καιρούς, η προσωπικότητα και η κοινότητα υπήρξαν αντίθετες, αλλά για μας είναι μια πλήρης αρμονική χορδή στην οποία οι ατομικοί σκοποί της ζωής ακούγονται μαζί.

Για μια Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία το κλειδί είναι η ευτυχία και η χαρά της ζωής. Δε μιλάμε για μια επίπεδη ή επιπόλαια στάση που δε γνωρίζει τη ζωή ή προσπαθεί ν’ αποφύγει το βάθος, τη βαρύτητα και τον πόνο της ζωής. Είναι μάλλον η στάση και το πνεύμα ενός ισχυρού, υγιούς ανθρώπου, για τον οποίο η ίδια η ζωή είναι ευτυχία και ομορφιά, όπως ακριβώς ένα παιδί χωρίς υποχρεώσεις που αγαπά χαρούμενα την ύπαρξή του. Για τον ενήλικο και ώριμο άνθρωπο, που παλεύει με τα εμπόδια και τις δυσκολίες, οι δύσκολες και περίπλοκες περίοδοι στη ζωή σημαίνουν απλά μια ευκαιρία γι’ αυτόν ν’ αποδείξει τη δύναμή του και τον αφήνουν με μια εξυψωμένη ύπαρξη και μ’ ένα αίσθημα εσωτερικής ευτυχίας. Γι’ αυτό, ο Εθνικοσοσιαλιστικός τρόπος ζωής επιβεβαιώνει όλα όσα αυξάνουν την ευτυχία. Η προσέγγισή μας στη ζωή αποκλείει μόνο όλες τις καταστροφικές και ταπεινές επιρροές: την κακή μεταχείριση των σωματικών και νοητικών δυνάμεων, την μείωση των ατομικών ικανοτήτων μέσω μιας παράλογης κατανάλωσης διεγερτικών ναρκωτικών, την αμέλεια που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή και την υγεία του ατόμου, τα οποία δεν ανήκουν μόνο στο άτομο, αλλά στο έθνος επίσης. Οτιδήποτε γεννά δύναμη και ευτυχία είναι καλό και γι’ αυτό απαιτείται από το νέο Γερμανικό τρόπο ζωής, με τον ίδιο τρόπο που όλες οι καταστροφικές επιρροές, είτε επηρεάζουν το έθνος είτε το άτομο, αποκλείονται.

Η παραπάνω πρόταση ισχύει και για τις δύο πλευρές της ύπαρξής μας: για το σώμα και την ανάπτυξή του, καθώς και για το μυαλό και την ψυχή. Ένα εκπαιδευμένο και ελεγχόμενο σώμα έχει την ίδια ισχύ στα έξυπνα αθλήματα με ένα ώριμο πνεύμα και μια εξελιγμένη σκέψη σε μια ποικιλία από εμπειρίες σε πνευματικά ζητήματα και στον τομέα της τέχνης. Και οι δύο πλευρές είναι ενωμένες σε μια πλήρως αναπτυγμένη ανθρώπινη ύπαρξη και μόνο αυτός ο άνθρωπος είναι κατάλληλος να υπηρετήσει στο μέλλον το έθνος μας. Και στους δυο τομείς, σωματικό και πνευματικό, το άτομο είναι περιορισμένο στις δυνατότητές του και εκτεθειμένο σε συγκεκριμένες ξεχωριστές ικανότητες. Πολύ πριν ξυπνήσει η δική μας συνείδηση είμαστε ήδη καθορισμένοι σ’ αυτό το θέμα από τους αδυσώπητους νόμους της κληρονομικότητας. Σ’ αυτούς τους νόμους οφείλουμε όλες τις εναλλαγές και διαφορές μεταξύ των ατόμων, καθώς και τον άφθονο πλούτο ταλέντων και ικανοτήτων στην κοινότητα του έθνους μας. Γι’ αυτό το λόγο ο Εθνικοσοσιαλιστικός τρόπος ζωής δεν προσφέρει ένα παραισθητικό όραμα μια θλιβερής κοινωνικής ισότητας ή υποχρεωτικών κριτηρίων για όλους. Το Εθνικοσοσιαλιστικό ιδεώδες δεν είναι μια ανόητη μόδα και ένας τυποποιημένος τύπος ανθρώπου. Αντίθετα, ο στόχος μας είναι η ποικιλία των ατομικών προσωπικοτήτων, όλων μορφωμένων και εκπαιδευμένων σύμφωνα με τα ταλέντα τους. Μόνο αυτή η ποικιλία εγγυάται την αρμονία που εξυψώνει το άτομο και δίνει στο έθνος ιστορική δύναμη και ομορφιά.

Μαζί με την ευτυχία, η ανδρεία είναι πρωταρχικής σημασίας για το νέο Γερμανό άνθρωπο. Ο Εθνικοσοσιαλισμός δημιούργησε την ηρωική στάση που απεικονίζεται στη μεγάλη στρατιωτική παράδοση της Γερμανίας, το καθήκον και το ιδεώδες του Έθνους. Η ανδρεία αποδεικνύεται καλύτερα σε εποχές πολέμου. Σε καιρό ειρήνης πρέπει επίσης να οδηγούμαστε με γενναίο και ηρωικό τρόπο, απαίτηση που απευθύνεται τόσο σε άνδρες όσο και σε γυναίκες.

Στην καθημερινή ζωή υπάρχουν πολλές ευκαιρίες να κάνουμε στον εαυτό μας μια δοκιμή: ποτέ να μην αποφεύγουμε τις δυσκολίες, να βαδίζουμε ευθεία ακόμη και αν υπάρχουν ευκολότεροι, ανήθικοι δρόμοι, να εκτιμάμε ένα στόχο υψηλότερα απ’ την οκνηρότητά μας, να απαιτούμε τα μέγιστα απ’ τον εαυτό μας και να αγνοούμε τη νωθρότητά μας, να υπακούμε στους μεγάλους νόμους του έθνους παρά να καλλιεργούμε το δικό μας εγωισμό, ν’ ακολουθούμε τη συνείδησή μας σε σοβαρές προσωπικές αποφάσεις και ν’ αναλαμβάνουμε την ευθύνη αντί να κρυβόμαστε πίσω από φτηνές δικαιολογίες και δειλή υποτακτικότητα. Όλα αυτά λέγονται ανδρεία και είναι απαιτούμενο μέρος του τρόπου ζωής του νέου Γερμανού που εκπαιδεύεται απ’ τον Εθνικοσοσιαλισμό. Το νοητικό θάρρος, ο αγώνας και η μάχη με τις νέες μεγάλες ιδέες ανήκουν εδώ επίσης. Τελικά, μόνο αυτές οι αρχές και οι πεποιθήσεις αξίζουν για το έθνος και το άτομο, αρχές που επιτεύχθηκαν με ειλικρινή προσπάθεια και όχι εκείνες που αποκτήθηκαν με αδρανή επανάληψη αυτών που ακούσαμε από άλλους.

Επίσης ανδρεία είναι να υποφέρεις από εσωτερικά και εξωτερικά τραύματα και πόνους χωρίς να καταβάλλεσαι. Η απογοήτευση και η απαισιοδοξία, η παραίτηση και η απελπισία βασικά δείχνουν αδυναμία και δεν μπορούν να συνυπάρξουν με τη γενναία στάση της νέας γενιάς Γερμανών.

Πάνω απ’ τη ζωή κάποιου, πάνω απ’ τους αγώνες και τις νίκες του ατόμου και του έθνους, υψώνεται ένα αιώνιο μέλλον για τους Γερμανούς σ’ αυτό τον κόσμο. Θα σιγουρέψουμε το μέλλον μας με τη μέθοδο των νέων γενεών οι οποίες, παιδιά σήμερα, άνδρες αύριο, πρόγονοι μια νέας γενιάς μεθαύριο, μας συνδέουν δυνατά με το παρελθόν και το μέλλον. Ο Εθνικοσοσιαλισμός θεωρεί αυτούς τους δεσμούς και συνεπώς την οικογένεια και τα παιδιά απαραίτητα στοιχεία του Εθνικοσοσιαλιστικού τρόπου ζωής. Είναι μια ξεχωριστή ολοκλήρωση στη ζωή κάθε άνδρα να γίνει μέλος μια οικογένειας. Το να δώσει ζωή σε πολλά παιδιά και να τα αναθρέψει είναι ο ύψιστος σκοπός για μια γυναίκα. Η οικογένεια είναι απαραίτητη για οποιονδήποτε, εκτός κι αν θέλει να απαλλαχθεί από τις ισχυρότερες δυνάμεις της ανθρώπινης ζωής. Επιπλέον, η οικογένεια και τα παιδιά είναι η μόνη εγγύηση για την αιώνια ύπαρξη του έθνους και συνεπώς μια απαίτηση για την τωρινή γενιά από το εθνικό μας μέλλον. Το ανερχόμενο Γερμανικό Ράιχ, απέραντα ισχυρό και προστατευμένο από το ξίφος, τώρα και στις ερχόμενες δεκαετίες χρειάζεται οικογένειες με αμέτρητα παιδιά απ’ το καλύτερο Γερμανικό αίμα για να γεμίσουν τα κενά που ανοίγουμε και να εξασφαλίσουμε μόνιμα αυτό που η ανδρεία των τωρινών γενεών κερδίζει για μας.

Ο συνδυασμός της ιδιωτικής ζωής και της εθελοντικής κοινωνικής υπηρεσίας εκφράζεται τέλεια στις αισιόδοξες μεγάλες οικογένειες του Εθνικοσοσιαλισμού. Μέσα στην οικογένεια η πιο οικεία δύναμη της αγάπης και της δυνατής έντασης μεταξύ των φύλων οδηγεί στην τέλεια ολοκλήρωση στην ιδιωτική ζωή και σε μια σημαντική συνεισφορά στην ανάπτυξη ολόκληρου του έθνους. Είμαστε επίσης αντίθετοι στην άρνηση και στον αφύσικο ασκητισμό, όπως και στον εγωισμό εκείνων που δεν θέλουν να δώσουν τον εαυτό τους. Μ’ αυτόν τον τρόπο, οι οικογένειες και τα παιδιά μεγαλώνουν σαν το ακριβότερο αγαθό του έθνους, καθώς συνδυάζουν την ατομική ευτυχία με τα οφέλη και τα κέρδη της κοινότητας.

Μ’ αυτήν την στάση, η υπερηφάνεια για τη φυλή τους είναι ένα φυσικό ζήτημα και για τους άνδρες και για τις γυναίκες. Όσον αφορά τους αλλοδαπούς, η Γερμανική στάση θα δείξει σεβασμό, συντροφικότητα και συνεργασία μαζί με μια αδιάσειστη αυτοπεποίθηση και φυλετική υπερηφάνεια, η οποία βλέπει την αμαρτία απέναντι στο αίμα σαν θανάσιμη αμαρτία απέναντι στο έθνος.

Αυτή η στάση θέτει τον Εθνικοσοσιαλιστικό τρόπο ζωής σε κρίσιμο ιστορικό τεστ. Το πεπρωμένο θα αρνείται πάντα σε μερικούς από μας την ολοκλήρωση στη ζωή. Αυτοί που δεν θα τους δοθεί η ολοκλήρωση όμως, είναι ίσης αξίας και θα εργαστούν διπλά έτσι ώστε η απόδοσή τους να τους αποζημιώσει για ό,τι δεν τους χαρίστηκε σε άλλο τομέα. Δεν μπορούμε να μιλάμε για αληθινή Εθνικοσοσιαλιστική στάση σε περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει η επιθυμία για οικογένεια και παιδιά συνδυασμένη με τη γνώση ότι ένα έθνος ευλογημένο με παιδιά σημαίνει ευτυχία και καθήκον. Γιατί μόνο μέσω των παιδιών συμμετέχουμε στην αιώνια Γερμανική ζωή και μόνο ο επιπόλαιος και δειλός άνθρωπος δεν νιώθει την ανάγκη για τέτοια συμμετοχή.

Όλοι όσοι έζησαν τη ζωή τους σε καλές και κακές στιγμές, σύμφωνα μ’ αυτές τις αρχές, θα αντιμετωπίσουν το θάνατο με ηρεμία. Δεν θα επιθυμήσουν ή αναζητήσουν με απερισκεψία το θάνατό τους, επειδή ακόμα και στις πιο σκοτεινές τους ώρες, η ζωή τους θα έχει νόημα και αξία. Δεν θα φοβούνται το τέλος και δεν θα προσπαθούν να το αποφύγουν αξιολύπητα, γιατί ο θάνατος είναι μέρος της ζωής, τόσο φυσικός και χωρίς ελπίδα διαφυγής όσο και η ζωή. Όπως όλοι οι παγκόσμιοι νόμοι της φύσης, ο θάνατος συγχωρεί μέσα στην ανηλεότητά του.

Τι έρχεται μετά το θάνατο, κανείς δεν γνωρίζει. Σ’ αυτό τον τομέα, το άτομο μπορεί ν’ ακολουθήσει τη γνώση του ή το ένστικτό του σε όσα θέλει να γνωρίζει και να πιστεύει. Όπως και να έχει, μια ευτυχισμένη και ανδρεία ζωή συμπεριλαμβάνει και έναν ανδρείο και γεμάτο σιγουριά θάνατο. Η ζωή είναι καλή και γεμάτη νόημα και οι μελλοντικές γενιές θα συνεχίσουν και θα ολοκληρώσουν την εργασία του ατόμου, που ο θάνατος πήρε από κοντά τους.



Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού





Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Μιγκέλ Σερράνο (1917-2009) -100 χρόνια από τη γέννησή του



από το βιβλίο του "Αδόλφος Χίτλερ, ο τελευταίος Αβατάρ" 
   

  «Γιατί» με ρωτούν «βάζεις σε κίνδυνο τη συγγραφική δουλειά μιας ολόκληρης ζωής; Μήπως, δεν γνωρίζεις ότι όλες οι εκδοτικές εταιρείες του κόσμου βρίσκονται στα χέρια Ιουδαίων; Και τώρα που τα βιβλία σου μεταφράζονται στα γερμανικά, στα αγγλικά και σε άλλες γλώσσες και διαβάζονται σε τόσες χώρες, εσύ γράφεις ανοιχτά υπέρ του Χίτλερ και του εσωτερισμού του; […] Θέτεις σε κίνδυνο όχι μόνο το έργο σου αλλά και την ίδια τη ζωή σου…» 

      Έτσι μου μίλησαν οι φίλοι, οι συγγενείς, ακόμα και οι εχθροί μου. Γιατί έτσι μιλούν σήμερα οι άνθρωποι. Αυτή είναι η φωνή των καιρών μας. Μα εγώ δεν ανήκω σε αυτούς τους καιρούς, ούτε σε αυτόν τον κόσμο, ούτε σε αυτές τις ημέρες […] Δεν φοβάμαι να χάσω τα πάντα, ακόμα και τη ζωή μου[…] Διότι είμαι ένας από αυτούς που έχουν μιλήσει με τους Θεούς[…] Είμαι πιστός στις δόξες της νύχτας, στο φως μιας Χρυσής Εποχής, στους ήρωες, στους φίλους μου, στον θρύλο, στο όνειρο, στον μύθο[...]

    Έχω εντοπίσει τις οικογενειακές μου ρίζες πρώτα στη Χιλή και έπειτα στο βόρειο τμήμα της Ισπανίας, στην επαρχία Αστούριες της Γαλικίας, «εκεί όπου ούτε οι Μαυριτανοί, ούτε οι Ιουδαίοι έχουν πατήσει». Από εκεί προέρχομαι. Στο οικογενειακό μου δέντρο βλέπω μόνο Κέλτες και Βησιγότθους, και για την ακρίβεια περισσότερους Βησιγότθους παρά Κέλτες […]

    Το όνομά μου είναι Σερράνο. Αυτή η λέξη σημαίνει: οροσειρά, βουνό. Γεννήθηκα κοντά στα βουνά της πατρίδας μου και έχω αγαπήσει τις ψηλότερες κορφές[…]. Έτσι μεγάλωσα, λοιπόν, σαν ένας «αγνός τρελός», ανάμεσα στα άγρια δάση της πατρίδας μου στον νότο του κόσμου, στον Νότιο Πόλο[…]



 Μόνο σε έναν, στον Χίτλερ, συσσωρεύεται η ανώτερη δύναμη του Υπερβόρειου Αρχέτυπου, του Θεού […]

    Πέθαινα μαζί με κάθε έναν σύντροφο που πέθαινε! Αναζήτησα επίσης σε όλον τον κόσμο τους συντρόφους που επέζησαν και τους συνόδευσα μέχρι την τελευταία τους πνοή, όπως τον Έζρα Πάουντ, όπως τη Σάβιτρι Ντέβι.[…]

    Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ο Μεγάλος Πόλεμος των Κόσμων. Όποιος βλέπει αυτόν τον πόλεμο σαν έναν ακόμη πόλεμο, ή τον συγκρίνει με τον Α΄ Παγκόσμιο, δεν έχει καταλάβει τίποτα. Όλοι οι πόλεμοι που είχαν λάβει χώρα μέχρι τότε ήταν απλώς μια προετοιμασία για αυτόν τον Μεγάλο Πόλεμο. Και οι πόλεμοι που θα ακολουθήσουν σε αυτόν τον πλανήτη δεν θα είναι παρά η συνέχειά του[…]

    Ο Μεγάλος Πόλεμος δεν έχει ακόμα τελειώσει· η τελευταία λέξη δεν έχει ακόμα ειπωθεί. Η Τελευταία Στρατιά θα είναι αυτή του Χίτλερ…





Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού




Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

Ενάντια στη δειλία και στο ψέμα



Σύντροφοι από τον Αργοσαρωνικό, τον Πειραιά και την Αθήνα προχώρησαν σε αφισοκόλληση και αναγραφή συνθημάτων στο Αγκίστρι την Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου.

Τα συνθήματα ήταν:
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΜΑΡΞΙΣΜΟ
SMASH CULTURAL MARXISM
Ο ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Η δράση για τη διάδοση του Εθνικοσοσιαλισμού συνεχίζεται.





























              






Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού





Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

ΖΗΤΩ Ο ΜΕΤΑΞΑΣ, ΖΗΤΩ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ, ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΗ Η ΕΛΛΑΣ


ΞΕΦΤΙΛΕΣ ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΕΣ 



«Εγώ εν τη εξελίξει ταύτη καθώρισα ήδη τον δρόμον μου, προ πολλού. Είμαι στρατιώτης και ευγενής, και θέτω εις την υπηρεσίαν του Βασιλέως μου το ξίφος μου, του αφιερώ δε την ζωήν και την διάνοιάν μου. Μου είναι αδιάφορον αν ο Βασιλεύς είναι καλός ή κακός, επιβλαβής ή ωφέλιμος δεν εξετάζω αν αι πράξεις του προξενούν καλόν ή κακόν εις το Έθνος τον ακολουθώ τυφλώς εις ό,τι θέλει η θέλησίς του είναι δι’ εμέ νόμος, θεωρώ δε εμαυτόν ευτυχή ότι χαίρω την ευμένειαν του Διαδόχου, αρχηγού αποφασιστικού και φιλοδόξου». 
Μεταξάς το Προσωπικό του Ημερολόγιο, τ. Β΄, σ. 527-528, Στη Γερμανία 1898-1906 Επιστημονική Επιμέλεια Χρ. Χρηστίδης, Εκδόσεις Γκοβόστη Αθήνα 1952.



Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού 


 

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

ΟΙ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΡΟΥΝΤΟΛΦ ΕΣ




Πορεία στο Βερολίνο με συνθήματα και τραγούδια για τον Ρούντολφ Ες


Στην καρδιά της Γερμανίας, στην πόλη που επλήγη και στο τέλος του Πολέμου αλλά και μεταπολεμικά όσο λίγες, και μετατράπηκε σε «μητρόπολη της αμαρτίας», (έτσι για να επαληθευτούν τα λόγια του εβραίου Κοέν «πρώτα θα πάρουμε το Μανχάταν και μετά το Βερολίνο») σε μια απέλπιδα προσπάθεια των νικητών να σβήσουν τη μνήμη, αυτό που σβήνει τελικά είναι η ψεύτικη ενοχή και η προδοτική γενιά που την κουβαλούσε. Οι σύγχρονοι Γερμανοί, ολοένα και περισσότεροι, αναγνωρίζουν τη μεγαλειώδη πρόσφατη ιστορία τους και παρά τις πολύ αυστηρές απαγορεύσεις που εδώ και χρόνια ισχύουν σε αυτή τη χώρα και τις ανελέητες διώξεις, θυμούνται. Σήμερα 19 Αυγούστου στο Βερολίνο μια μεγάλη συγκέντρωση έχει λάβει χώρα τιμής και μνήμης στον Ρούντολφ Ες και με πρόσθετο αίτημα την αποκάλυψη της αλήθειας για τη δολοφονία του Ες. Οι διαδηλωτές φορούν λευκά πουκάμισα (όπως οι πρόγονοί τους των SA όταν η Δημοκρατία της Βαϊμάρης απαγόρευσε τις στολές τους), κρατούν πανό με σύνθημα "Δεν μετανιώνω για τίποτα", και αποτίουν φόρο τιμής στους Ήρωες της Ιδέας, στέλνοντας το μήνυμα: «Είμαστε Εδώ»!




Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού



Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

RUDOLF HESS: ΤΟΛΜΗΣΕ!





Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από εκείνο το τραγικό απόγευμα της 17ης Αυγούστου 1987, όταν ο Ρούντολφ Ες δολοφονήθηκε βάναυσα στο κελί του, στις φυλακές τού Σπαντάου στο Βερολίνο, όπου εκρατείτο επί 40 ακριβώς χρόνια (ενώ συνολικά ήταν κρατούμενος από το 1941, όταν συνελήφθη από τους Βρετανούς), σε ηλικία 93 ετών και ενώ πάλεψε για τη ζωή του. Καθώς περνούν τα χρόνια, όλο και περισσότερες λεπτομέρειες που αποδεικνύουν το ότι δολοφονήθηκε βγαίνουν στο φως.
    Συνηθίζουμε να λέμε ότι ήταν «μάρτυρας ειρήνης» και ότι το «έγκλημά» του ήταν ότι προσπάθησε με την πτήση του στη Σκωτία, με αυτή την «αποστολή για την ειρήνη», στις 10 Μαΐου του 1941, να φέρει την ειρήνη στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο. Και πράγματι, ο πρώτος λόγος για τον οποίο φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά ήταν αυτός. Αλλά δεν πρέπει να παραβλέπουμε και τα βαθύτερα μηνύματα των νικητών. Εγκλωβισμένοι στον υλισμό τους και προφανώς πιστεύοντας ότι οτιδήποτε δεν μπορούν να αντιληφθούν με τις αισθήσεις τους δεν υπάρχει, κρατώντας φυλακισμένο τον Ρούντολφ Ες, ο οποίος ήταν στο πλευρό του Χίτλερ από τα πρώτα χρόνια του Αγώνα, έστελναν το μήνυμα ότι όποιος και ό,τι έχει επιζήσει από τον Εθνικοσοσιαλισμό περιορίζεται, περιθωριοποιείται, διώκεται, φυλακίζεται και μένει απίστευτα μόνος. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ρούντολφ Ες από το 1966, όταν απελευθερώθηκαν ο Baldur von Schirach και ο Albert Speer, παρέμεινε ο μοναδικός έγκλειστος στη φυλακή του Spandau, σε μια φυλακή 600 ατόμων, μέχρι το τέλος της ζωής του, δηλαδή για 21 χρόνια. Γι’ αυτό και τον αποκάλεσαν «ο πιο μοναχικός άνθρωπος στον κόσμο». Με τη δολοφονία του το 1987, με την οποία θέλησαν να αποτρέψουν την απελευθέρωσή του, και τις αποκαλύψεις για τον ρόλο της Μ. Βρετανίας στο ξέσπασμα του Πολέμου που ήταν βέβαιο ότι θα ακολουθούσαν, θέλησαν να  στείλουν το μήνυμα του αμετάκλητου τέλους του Εθνικοσοσιαλισμού αλλά και του ότι οι αποκαλύψεις για την ιστορική αλήθεια θα είχαν τραγικές συνέπειες για όποιον τις επιχειρούσε.




    Ο Ρούντολφ Ες όμως δεν ξεχάστηκε μετά τον θάνατό του. Ετάφη στο Βούνζιντελ της Βαυαρίας, όπως ήταν η επιθυμία του, και όπου ήταν ο τάφος των γονιών του. Στον τάφο του ήταν γραμμένη η φράση «ich hab' s gewagt» («τόλμησα»). Kάθε χρόνο στην επέτειο του θανάτου του συγκεντρώνονταν εκεί Εθνικοσοσιαλιστές από όλο τον κόσμο για να τιμήσουν τη μνήμη του. Από το 2005 οι συγκεντρώσεις αυτές απαγορεύτηκαν και το 2011 ο τάφος του καταστράφηκε. Η προτεσταντική ενορία του Βούνζιντελ αποφάσισε αιφνιδιαστικά και αυθαίρετα να μην ανανεώσει το συμβόλαιο οικογενειακού τάφου, προκειμένου, όπως επισήμως δηλώθηκε, να πάψουν να συγκεντρώνονται εκεί Εθνικοσοσιαλιστές για να αποτίσουν φόρο τιμής στον Ες... Έτσι, στις 20.7.2011 υπό άκρα μυστικότητα έγινε εκταφή των οστών του, όπως και των οστών των γονέων του, ο τάφος καταστράφηκε, τα οστά αποτεφρώθηκαν και η τέφρα σκορπίστηκε σε κάποια λίμνη. Το μήνυμα ήταν σαφές: η ολοσχερής εξόντωση και του τελευταίου «ίχνους», ακόμη και των γεννητόρων των Εθνικοσοσιαλιστών. Δεν έπρεπε να απομείνει τίποτα από τον Εθνικοσοσιαλισμό. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και όλη η ιστορία με την «απαλλοτρίωση» του σπιτιού, όπου γεννήθηκε ο Χίτλερ…
    Υπάρχουν όμως και τα μηνύματα των «ηττημένων», των ιδεαλιστών. Ο Ρούντολφ Ες παρέμεινε πιστός μέχρι το τέλος, αντέχοντας τον άδικο και βασανιστικό εγκλεισμό, την πλήρη απομόνωση, στέλνοντας, έτσι, το μήνυμα της πίστης, της δύναμης και της αντοχής τού Εθνικοσοσιαλισμού. Με τη φράση που είχε ζητήσει να γραφτεί στον τάφο του, έστειλε το μήνυμα της γενναιότητας και της περηφάνιας για όποιον εκτελεί το καθήκον του, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του, Εθνικοσοσιαλιστές συγκεντρώνονταν έξω από τη φυλακή και σε όλο το δυτικό κόσμο οι αναφορές σε αυτόν ήταν συνεχείς: ομιλίες, συνθήματα στους τοίχους, αφισοκολλήσεις, τραγούδια, με θέμα «Λευτεριά στον Ρούντολφ Ες». Μετά τον θάνατό του οι συγκεντρώσεις τιμής και μνήμης στον τάφο του, τα άρθρα, τα συνθήματα, οι αφισοκολλήσεις, τα βιβλία, η κάθε είδους δράση, κάθε αναφορά τιμής και μνήμης στον Ρούντολφ Ες πέρα από την εκπλήρωση του ηθικού μας καθήκοντος, στέλνουν το μήνυμα στους προσωρινούς και «εύθραυστους» νικητές που δεν μπορούν να δουν παρά μέχρι τον θάνατο, ότι είμαστε εδώ, οι δικοί μας ορίζοντες δεν έχουν όρια, δεν ξεχνούμε, τιμούμε τον Ρούντολφ Ες και ότι:

Σκοτώσατε  τον Άνθρωπο, όχι την Ιδέα

ΡΟΥΝΤΟΛΦ ΕΣ ΑΘΑΝΑΤΟΣ




Συνοπτική αναφορά των στοιχείων περί της δολοφονίας του Ρούντολφ Ες:
Επισήμως, ο θάνατός του αποδόθηκε σε αυτοκτονία, εκδοχή παράλογη, ειδικά αν ληφθεί υπόψη ότι επίκειτο η απελευθέρωσή του, μετά την αναπάντεχη πρωτοβουλία της υπό κατάρρευση Σοβιετικής Ένωσης και του Γκορμπατσόφ προσωπικά, στο πλαίσιο διευθέτησης εκκρεμών ζητημάτων τού Β΄Ππ, χωρίς την οποία η επανένωση του Βερολίνου και της Γερμανίας δεν θα ήταν δυνατή. Η προοπτική αυτή είχε προκαλέσει πολύ μεγάλη αναστάτωση στη βρετανική κυβέρνηση που αντιμετώπιζε τον κίνδυνο, αν ο Ες μιλούσε για όσα γνώριζε και είχε ζήσει, να αποκαλυφθεί ο πραγματικός ρόλος της στον Β΄Ππ αλλά και οι ειρηνευτικές προθέσεις και προσπάθειες του Χίτλερ. Το πόρισμα της επίσημης νεκροψίας ότι επρόκειτο περί αυτοκτονίας δεν συμφωνεί με την πολύ σοβαρή και τεκμηριωμένη άποψη του διάσημου Γερμανού ιατροδικαστή Δρ. Βόλφανγκ Σπαν (Dr. Wolfgang Spann) που προσέλαβε η οικογένεια Ες. Αυτός, κατόπιν της νεκροψίας που διενήργησε ο ίδιος, και αφού αναφέρθηκε στην απροθυμία των αρχών να του παράσχουν πληροφορίες περί της δήθεν αυτοκτονίας τού Ες, αντέκρουσε την επίσημη άποψη επιστημονικά  και συμπέρανε ότι ο Ες είχε στραγγαλιστεί, καταλήγοντας: «Δηλώνω κατηγορηματικά ότι δεν επρόκειτο περί αυτοκτονίας».




    Επίσης, αποκαλυπτική είναι και η κατάθεση ενός Τυνήσιου νοσοκόμου, του Abdallah Melaouhi, ο οποίος ήταν πολιτικός διοικητικός υπάλληλος της φυλακής. Αυτό κατέθεσε ενόρκως το 1994, ενώπιον του Βερολινέζου Συμβολαιογράφου Reinhard Gizinski, ότι βρήκε τον Ες αναίσθητο, δίπλα του βρισκόταν ένας μαύρος Αμερικανός φύλακας, ο Τζόρνταν, ο οποίος φαινόταν εξαντλημένος, και δύο άγνωστοι στρατιώτες με αμερικανική στολή. Δεν υπήρχε καλώδιο κοντά στο σώμα του Ες και αυτό με το οποίο δήθεν αυτοκτόνησε ήταν στη θέση του! Ο Τζόρνταν ήταν πολύ ιδρωμένος και όταν ο Melaouhi τον ρώτησε τι είχε συμβεί, αυτός τού απάντησε: «Το γουρούνι τελείωσε»... Ο Melaouhi ζήτησε από τον Τζόρνταν να του φέρει το κουτί πρώτων βοηθειών και τη συσκευή οξυγόνου. Όταν ο Αμερικανός φύλακας επέστρεψε είχε αλλάξει ρούχα... Το κουτί πρώτων βοηθειών ήταν σπασμένο και ανακατεμένο και η συσκευή οξυγόνου δεν λειτουργούσε, δεν είχε μπαταρία, ο σωλήνας ήταν σπασμένος και επίσης δεν είχε και οξυγόνο! Το ίδιο πρωί, όμως, ο Melaouhi τα είχε ελέγξει, όπως όφειλε να κάνει κάθε πρωί, και ήταν όλα εντάξει! Όταν ήρθε το ασθενοφόρο, «κατά μοιραία σύμπτωση», οι συσκευές του επίσης δεν λειτουργούσαν. Για τον νοσηλευτή του Ες, η βασικότερη απόδειξη του ότι ο Ες δεν αυτοκτόνησε ήταν η φυσική του κατάσταση, την οποία γνώριζε πολύ καλά, αφού αυτός τον φρόντιζε καθημερινά από το 1982. Ο Ες ήταν τόσο ανήμπορος που ήταν αδύνατον να μπορέσει να σφίξει στον λαιμό του το καλώδιο και να αυτοκτονήσει. Τα χέρια του ήταν σχεδόν παράλυτα από την αρθρίτιδα, δεν μπορούσε καν να δέσει τα κορδόνια των παπουτσιών του, δεν μπορούσε να σηκώσει τα χέρια πάνω από τους ώμους του, ήταν σχεδόν τυφλός, περπατούσε σκυφτός και με τη βοήθεια μπαστουνιού. Ο Melaouhi συνεκτιμώντας την κατάσταση της υγείας του Ες με τα ευρήματα, ειδικά τη θέση του καλωδίου, αλλά και τις συνθήκες που επικρατούσαν (ταραγμένος φύλακας, άγνωστοι στρατιώτες, όλες οι απαιτούμενες συσκευές χαλασμένες) κατέθεσε με βεβαιότητα ότι ο Ες στραγγαλίστηκε από τρίτο άτομο.




    Απ’ ό,τι προκύπτει και από τα υπόλοιπα αποδεικτικά στοιχεία –μεταξύ των οποίων και η δήλωση ενός Νοτιοαφρικανού δικηγόρου με επαφές με τις μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ, δήλωση την οποία εξασφάλισε ο γιος του Ρούντολφ Ες─ ο ενενηντατριάχρονος αδύναμος Ες, καταβεβλημένος από τις ασθένειες, τις κακουχίες και τον βασανιστικό επί 46 χρόνια εγκλεισμό του, δέχθηκε αιφνιδιαστική επίθεση από δύο Βρετανούς της SAS και πάλεψε για τη ζωή του, αντιστάθηκε, προτού καταφέρουν να τον δολοφονήσουν.
    Στις 7/9/2013, ο βρετανικός Τύπος (The Independent, Daily mail) δημοσίευσε είδηση σύμφωνα με την οποία η Σκότλαντ Γιαρντ, από το 1989 ήδη, γνωρίζει τα ονόματα των Βρετανών πρακτόρων που δολοφόνησαν τον Ρούντολφ Ες στη φυλακή τού Σπαντάου, ότι δολοφονήθηκε προκειμένου να μην αποκαλύψει “μυστικά από τον πόλεμο”, αλλά η Εισαγγελία τής ζήτησε να μην προχωρήσει τις έρευνες και έτσι “έκλεισε” την υπόθεση και την έθεσε στο αρχείο. Η είδηση βασιζόταν σε μία  έκθεση της αστυνομίας, που είχε διαρρεύσει λίγο καιρό πριν και η οποία είχε συνταχθεί δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Ες. Σ’ αυτήν αναφερόταν ότι διεξαγόταν έρευνα σχετικά με τους ισχυρισμούς ενός Βρετανού χειρουργού ότι ο Ες είχε δολοφονηθεί από Βρετανούς πράκτορες. Πρόκειται για τον στρατιωτικό χειρουργό Χιου Τόμας (Hugh Thomas) που είχε υπηρετήσει στη φυλακή τού Σπαντάου και είχε γνωρίσει τον Ες. Μάλιστα, όπως προκύπτει από την έκθεση, ο Τόμας γνώριζε τα ονόματα των δύο δολοφόνων και τα αποκάλυψε και στον συντάκτη της έκθεσης, αξιωματικό της αστυνομίας Χάουαρντ Τζόουνς (Howard Jones). Στην 11σέλιδη έκθεσή του, ο τελευταίος ανέφερε ότι ο χειρουργός τού είχε εκμυστηρευθεί ότι τα ονόματα των πρακτόρων φονιάδων τού τα είχε αποκαλύψει ένα πρώην μέλος της SAS. Επίσης, ότι οι δυο φονιάδες είχαν μπει στη φυλακή μεταμφιεσμένοι σε Αμερικανούς στρατιώτες. O Τζόουνς γράφει: “Ο κ. Τόμας πληροφορήθηκε ότι δύο δολοφόνοι οι οποίοι εκτελούσαν εντολές της βρετανικής κυβερνήσεως πήγαν στο Σπαντάου προκειμένου να δολοφονήσουν τον Ες, ώστε να προλάβουν την αποφυλάκισή του και την αποκάλυψη από αυτόν μυστικών που αφορούσαν τη συνωμοσία ανατροπής της κυβέρνησης του Τσόρτσιλ”!     Ο Τζόουνς στην έκθεσή του πρότεινε να εξετασθούν οι δύο φερόμενοι ως δολοφόνοι, καθώς επίσης και άλλοι μάρτυρες, ώστε να διαλευκανθεί η υπόθεση πλήρως.  Οι ισχυρισμοί τού χειρουργού Τόμας αλλά και η έκθεση του αστυνομικού Τζόουνς ήταν αυτοί που οδήγησαν τη Σκότλαντ Γιαρντ να αρχίσει, τον Μάιο του 1989, έρευνα για τις συνθήκες θανάτου τού Ες. Όμως, σε έξι μήνες η έρευνα διεκόπη απότομα, διότι η Εισαγγελία θεώρησε ότι δεν υπήρχαν στοιχεία και έκλεισε την υπόθεση.» (από τον πρόλογο του βιβλίου τού γιου του Ρ. Ες, Wolf Rüdiger Hess, «Ρούντολφ Ες - Η ζωή και ο θάνατός του», εκδ. Edelweiss, 2η έκδ.).

Πηγή:


Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού




Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Για τον Αδόλφο Χίτλερ:



“Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η μνήμη του ενός - πριν- τον- τελευταίο και πιο ηρωικού από όλους τους άνδρες μας “Ενάντια στο Χρόνο”, του Αδόλφου Χίτλερ, θα επιζήσει, τουλάχιστον στα τραγούδια και τα σύμβολα. Θέλουμε να ελπίζουμε πως οι κύριοι του χρόνου, άνθρωποι του ίδιου αίματος και της ίδιας πίστης μ΄ αυτόν, θα του αποδώσουν τιμές θεού, με τελετές πλήρεις νοημάτων και δυνάμεως, στη δροσερή σκιά των ατελείωτων αναγεννημένων δασών, στις ακτές, ή απάνω στις ανέγγιχτες κορυφές των ορέων, αντικρίζοντας τον ανατέλλοντα ήλιο”.

Όμως η Νύχτα εξαφανίζεται πάντα μπροστά στον επελαύνοντα Ανίκητο Ήλιο !

«Περιμένουμε για τον μεταγενέστερο θρίαμβο της Αλήθειας που διώκεται σήμερα: για τον Θρίαμβο κάτω από οποιοδήποτε όνομα, της μοναδικής Πίστεως στην Αρμονία με τους αιώνιους Νόμους της Υπάρξεως, της μοναδικής σύγχρονης Ιδέας, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η έκφραση αρχών τόσο παλαιών, όσο ο Ήλιος!»

Savitri Devi


Εθνικός σύνδεσμος Σαρωνικού




Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΣΤΟ ΑΓΚΙΣΤΡΙ


Σύντροφοι από το Αγκίστρι και την Αίγινα προχώρησαν σε αφισοκόλληση και αναγραφή συνθημάτων το Σάββατο 29 Ιουλίου 2017 στο Αγκίστρι.
Το βασικό σύνθημα στην Εθνικοσοσιαλιστική δράση ήταν: ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΙΤΛΕΡ 
























Η Δράση για την διάδοση του Εθνικοσοσιαλισμού επιβάλετε και συνεχίζεται!!!



Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού




Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Οι πρωτοπορίες του Αδόλφου Χίτλερ

ΕΡΓΑΤΙΚΑ  ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

«Πρέπει να μάθουν να σέβονται ο ένας τον άλλον και να γίνονται σεβόμενοι πάλι - ο διανοούμενος πρέπει να σεβαστεί το χειρωνακτικό εργάτη και αντίστροφα. Κανένας δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον άλλο». - Adolf Hitler, 1924, γραμμένο στην φυλακή.




ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ

 Ήταν κανόνας στην Ευρώπη ότι ένας εργοδότης είχε τη δυνατότητα της άμεσης απόλυσης περισσοτέρων του ενός εργάτη. Δεν υπήρξε καμία προσφυγή οπουδήποτε για αυτή την άδικη αντιμετώπιση. Αφ' ετέρου οι εργοδότες δεν είχαν καμία προστασία έναντι του ακρωτηριασμού τους απ’ τις απεργίες και τις απαιτήσεις για μη ρεαλιστικές αυξήσεις μισθών.

 Ο Αδόλφος νομοθέτησε δικαιώματα δίκαια και για τον εργοδότη και για τον εργαζόμενο. Τρεις ρυθμιστικοί οργανισμοί ιδρύθηκαν για να παρέχουν αυτήν την προστασία:

  Κάθε επιχείρηση με πάνω από 20 ανθρώπους έπρεπε να έχει "Συμβούλιο Εμπιστοσύνης". Αυτό το συμβούλιο είχε το καθήκον να προωθεί την καλή θέληση και την ομαδική εργασία στην επιχείρηση. Προοριζόταν να επιλύει τις διαφωνίες. Και οι εργαζόμενοι και η διοίκηση είχαν το λόγο στη σύνθεση αυτού του συμβουλίου. Οι εκκρεμείς διαφωνίες θα μπορούσαν να αναφερθούν στις «Επιτροπές Εργασίας».

 Οι "Επιτροπές Εργασίας" ήταν περιφερειακοί οργανισμοί, που επόπτευαν τα Συμβούλια Εμπιστοσύνης. Ήταν ουσιαστικά διαιτητές και μεσολαβητές, που διορίστηκαν από το κράτος, χωρίς ενδιαφέρον για εύνοια των εργαζομένων ή της διοίκησης. Λόγω της τεχνικής φύσης της βιομηχανίας κατασκευής οι «Επιτροπές Εργασίας» βοηθήθηκαν από ένα «Συμβουλευτικό Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων», που προήλθε από όλους τους κύριους τεχνικούς τομείς γνώσης.

 Ένα «Δικαστήριο Κοινωνικής Τιμής» καθιερώθηκε για να επιλύσει τις διαφωνίες που η «Επιτροπή Εργασίας» δεν μπορούσε να επιλύσει. Κάθε δικαστήριο είχε έναν προεδρεύοντα δικαστή σταδιοδρομίας, που υποστηριζόταν από δύο βοηθητικούς δικαστές: έναν που αντιπροσώπευε τους εργαζομένους, και έναν που αντιπροσώπευε τη διοίκηση. Το σύστημα ήταν επαναστατικό και εντυπωσιακά επιτυχές. Ο κόσμος δεν είχε δει ποτέ τίποτα ανάλογο. Αυτό το σύστημα, με τους ελέγχους και τις ισορροπίες του, ήταν το πιο φωτισμένο στην ανθρώπινη ιστορία, και ο κόσμος δεν έχει δει κάτι καλύτερο έκτοτε.

 Οι ανεξέλεγκτες απεργίες, οι ανταπεργίες και η συστηματική αποχή από την εργασία έγιναν παρελθόν με την βελτίωση των σχέσεων μεταξύ εργαζομένων και εργοδοσίας. Επειδή η σύγκρουση των τάξεων είναι ένας ακρογωνιαίος λίθος της μαρξιστικής στρατηγικής, η εμφανιζόμενη απειλητική κομμουνιστική κυριαρχία στη Γερμανία αποσυντέθηκε και εξαφανίστηκε.



Σχέδιο του Αδόλφου Χίτλερ: "Η Σβάστικα ενώνει όλες τις τάξεις"


«Δεν χωρίσαμε τις τάξεις για να θέσουμε νέες στην θέση τους. Τις χωρίσαμε για να κάνουμε δρόμο για τον Γερμανικό Λαό ως σύνολο. Η παιδεία μας εκπαιδεύει επίσης τα άτομα να σέβονται το διανοητικό επίτευγμα: κάνουμε τον έναν να σεβαστεί το φτυάρι, τον άλλο να σεβαστεί τον διαβήτη ή την πένα. Όλοι είναι τώρα συμπατριώτες, και είναι τα επιτεύγματά τους που καθορίζουν την αξία τους... Αυτό που είναι απαραίτητο είναι να διδαχθεί σε κάθε τάξη και επάγγελμα η σημασία των άλλων. Όλοι μαζί διαμορφώνουν ένα δυνατό σώμα: εργάτης, αγρότης και επαγγελματίας...» - Adolf Hitler

 Ο Αδόλφος επίσης εισήγαγε στην Ευρώπη την σαραντάωρη εβδομαδιαία εργασία. Οι υπερωρίες αποζημιώθηκαν με αυξημένο ποσοστό μισθού, πράγμα πρωτοποριακό εκείνη την εποχή στην Ευρώπη. Και επειδή το οκτάωρο ήταν πια ο κανόνας στην ημερήσια εργασία, οι υπερωρίες έγιναν προθυμότερα διαθέσιμες.

 Επειδή πολλά από αυτά τα δικαιώματα θεωρούνται ως δεδομένα σήμερα, πρέπει να αναφερθεί ότι εκείνη την εποχή, τέτοια κοινωνική προστασία ήταν ανήκουστη έξω από τη Γερμανία.

 Ο Αδόλφος περιόδευε συχνά στα εργοστάσια, για να δει και να ακούσει ο ίδιος από τους εργαζομένους και τη διοίκηση εάν η νέα νομοθεσία βελτίωνε την πλευρά τους. Περπάτησε στα εργοστάσια χωρίς σωματοφυλακές μεταξύ εκατοντάδων ατόμων οπλισμένων με μηχανικά κλειδιά και ανυψωτικούς γερανούς. Στα δώδεκα έτη της υπηρεσίας του και έχοντας επισκεφτεί πολλά εργοστάσια, δεν υπήρξε ποτέ ένα ανεπιθύμητο περιστατικό. Οι εργαζόμενοι τον είχαν ειδωλοποιήσει...




 Σε μια άλλη καινοτομία του, ο Αδόλφος αύξησε τα διαλείμματα εργασίας σε δύο ώρες την ημέρα, παρέχοντας στους εργαζόμενους μεγαλύτερη δυνατότητα χαλάρωσης και χρήσης των γηπέδων και των άλλων εγκαταστάσεων, που οι μεγάλες βιομηχανίες έπρεπε τώρα να παρέχουν.
 Όλοι οι Γερμανοί εργαζόμενοι λάμβαναν επίσης σύνταξη και ασφάλεια, σε περίπτωση ασθένειας ή ανικανότητας.

ΥΓΙΕΙΝΗ ΚΑΙ ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ

 Στις αρχές της δεκαετίας του '30, τα εργοστάσια ήταν παγκοσμίως αποκλειστικά ωφελιμιστικά και εχθρικά για το ανθρώπινο σώμα και πνεύμα. Σκοτεινοί και δύσοσμοι λειτουργικοί χώροι-γούρνες κοπιαστικού ιδρώτα.
 Αλλά το 1933 η νομοθεσία ανάγκασε τα γερμανικά εργοστάσια να προσαρμοστούν σε υψηλά πρότυπα υγιεινής και καθαριότητας. Οι εσωτερικοί χώροι έπρεπε να ανοίξουν στο φυσικό φως. Τα μεγαλύτερα εργοστάσια έπρεπε να παρέχουν χώρους ξεκούρασης, καφετέριες, αναγνωστήρια, κατάλληλα αποδυτήρια και ακόμη γήπεδα ή πισίνες. Μέσα σε τρία χρόνια 17.000 καφετέριες είχαν προστεθεί στα εργοστάσια. Επιπλέον 13.000 εγκαταστάσεις υγιεινής με τρεχούμενο νερό διατέθηκαν στους εργαζομένους, που μέχρι τότε έπρεπε να αρκεσθούν στις πρωτόγονες τουαλέτες και τα λαβομάνα.



Οι συναυλίες έγιναν συνηθισμένο χαρακτηριστικό στα μεγάλα εργοστάσια. Βερολίνο 1943 

 Ήταν αρχή οι συνθήκες της εργασίας να μην εξασθενούν τη φυσική και πνευματική ευημερία των εργαζομένων. Ορχήστρες, θίασοι και άλλες ομάδες ψυχαγωγίας περιόδευαν τη χώρα, δίνοντας κονσέρτα και παραστάσεις εντός των εργοστασίων, προσθέτοντας ποικιλία και πολιτισμό στον εργασιακό χώρο.
  
 Σε όλη την Ευρώπη ήταν διαδεδομένη η άποψη ότι οι εργαζόμενοι δεν δικαιούταν πληρωμένες διακοπές και, όποτε αυτό συνέβαινε, σπάνια ξεπερνούσε τις 5 ημέρες ετησίως. Συνήθως ο μόνος χρόνος ξεκούρασης ήταν οι Κυριακές και οι επίσημες αργίες. Εκτός αυτού, δεν υπήρχε κανένα μέρος όπου θα άντεχε οικονομικά να πάει για διακοπές ο μέσος εργαζόμενος. Ο Αδόλφος θέσπισε για τους εργαζόμενους άδεια μετ’ αποδοχών ως 21 ημερών το χρόνο. (Τριπλάσιες ημέρες απ’ την αμέσως επόμενη ευρωπαϊκή χώρα, τη Γαλλία, που εφάρμοσε την 7ήμερη άδεια το 1936, κοπιάροντας το μέτρο, για να κατευνάσει τους Γάλλους εργαζόμενους.) Ίδρυσε μια γιγαντιαία οργάνωση διακοπών για τους εργαζομένους, την "Δύναμη μέσω Χαράς", με καθήκον να παρασχεθούν προσιτές και ευχάριστες διακοπές σε όλους. Διατέθηκαν τραίνα πολυτέλειας, χτίστηκαν καλοοργανωμένα θέρετρα διακοπών στα βουνά και στις ακτές. Το πρόγραμμα περιέλαβε καταστήματα, ξενοδοχεία και αναρρωτήρια.



Εργάτες σε κρουαζερόπλοιο του Οργανισμού "Δύναμη μέσω Χαράς", που οργάνωνε οικονομικές και πολυτελείς κρουαζιέρες ειδικά για Γερμανούς εργαζόμενους. 


 Μεγάλα κρουαζιερόπλοια, όπως τα "Wilhelm Gustloff", "Robert Ley", Cap Arkona" και άλλα επέτρεψαν στους γερμανικούς εργαζομένους να συμμετάσχουν σε κρουαζιέρες ανοιχτής θάλασσας. Αυτά τα "Δύναμη μέσω χαράς" σκάφη απαγορεύτηκε να δένουν στα βρετανικά λιμάνια, επειδή η βρετανική κυβέρνηση δεν ήθελε να δουν οι εργαζόμενοι της χώρας αυτά που διατίθονταν στους Γερμανούς από τον Εθνικοσοσιαλισμό.



To παραθεριστικό εργατικό συγκρότημα Prora, για το οποίο ο Χίτλερ είχε δώσει αυστηρές εντολές όλα τα δωμάτια να βλέπουν στην θάλασσα. 


 Πριν την έναρξη του πολέμου, περισσότεροι από τους μισούς Γερμανούς είχαν εκμεταλλευθεί αυτό το πρόγραμμα για πολυτελείς και παράλληλα προσιτές διακοπές.
 Οι εργαζόμενοι στα κατασκευαστικά έργα μακριά από το σπίτι τους ήταν πάντα παραμελημένοι, σε ολόκληρο τον κόσμο. Τώρα, στην Γερμανία, φροντίζονταν οι ανάγκες τους. Καθιερώθηκαν εγκαταστάσεις αναψυχής που κινούταν ανάλογα όσο προχωρούσε η κατασκευή. Δεκατέσσερις μεγάλες ψυχαγωγικές ομάδες παρείχαν κινηματογραφικές ταινίες και ποικιλία ψυχαγωγίας στους διάφορους εργατικούς καταυλισμούς σε όλη τη Γερμανία. Διατέθηκαν όλα τα υλικά για την παροχή άνεσης, αναψυχής και εκπαίδευσης, κατά την βούληση του εργαζομένου. Οι εργάτες είχαν το δικαίωμα της τακτικής επίσκεψης στις οικογένειές τους. Δόθηκε στους εργάτες η δημόσια αναγνώριση για το έργο που έκαναν. Η εργασία στη Γερμανία έγινε κάτι σεβαστό και γιορτάστηκε με τιμές.

ΠΡΟΝΟΙΑ ΜΗΤΡΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΩΝ 

 Η οργάνωση "Μητέρα και Παιδί" διαμορφώθηκε για να παρέχει ευημερία, υγεία, ασφάλεια, οικονομική προστασία και αναψυχή στις μητέρες, τα παιδιά ακόμη και στις μελλοντικές μητέρες. Τα 26.000 τοπικά κέντρα που δημιουργήθηκαν μέχρι το 1937 παρείχαν διακοπές σε 1.800.000 παιδιά. Επιπλέον, δημιουργήθηκαν 4.319 νέοι βρεφικοί σταθμοί και παιδικοί σταθμοί.




« Στη Γερμανία σήμερα υπάρχουν σχεδόν κατά τα δύο τρίτα περισσότεροι παιδικοί σταθμοί απ' ό,τι πριν ανέλθει ο Εθνικοσοσιαλισμός στην εξουσία. Χιλιάδες και χιλιάδες παιδιά έχουν σταλεί σε ειδικά ηλιόλουστα σπίτια διακοπών στην ενδοχώρα και την παραλία. Οι αριθμοί τους θα αρκούσαν να πλαισιώσουν και τις δύο πλευρές του δρόμου Βερολίνο-Νυρεμβέργη.» - Herr Hilgenfeldt. Head of the Welfare Organisation
 Το 1937, θεσπίστηκαν νέοι νόμοι απαγορεύοντας την πώληση αλκοολούχων σε ανηλίκους. Η Γερμανία καθιέρωσε την τιμωρία για οδήγηση υπό την επήρεια οινοπνεύματος και ενίσχυσε αυτό το μέτρο μέσω της εφαρμογής εξετάσεων αίματος στους οδηγούς αυτοκινήτων.
 Η γερμανική κυβέρνηση προώθησε την κατανάλωση μεταλλικού νερού αντί του οινοπνεύματος και οργάνωσε εκτενείς εκστρατείες για να ενθαρρύνει τους νέους να τρώνε και να πίνουν υγιεινά και να ασκούνται συστηματικά: υγιές μυαλό σε υγιές σώμα.



ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΚΑΡΚΙΝΟΥ
 Ίσως επειδή η μητέρα του πέθανε από καρκίνο, ο Αδόλφος ανέπτυξε ένα βαθύ ενδιαφέρον για τα σχετιζόμενα με την υγεία θέματα – ιδιαίτερα όσον αφορά τον καρκίνο.

 Ριζοσπαστική έρευνα για την ασθένεια έγινε στη Γερμανία, εν μέρει με ιδιωτική χρηματοδότηση του Αδόλφου Χίτλερ, που ανάθεσε στο πανεπιστήμιο της Ιένας μια μελέτη για να καθορίσει εάν υπάρχει σύνδεση μεταξύ του καρκίνου πνευμόνων και του καπνίσματος, δωρίζοντας 100.000 μάρκα από τα κέρδη του Mein Kampf. Τα ερευνητικά αποτελέσματα απέδειξαν ότι υπάρχει τέτοια σύνδεση και αυτό οδήγησε στην πρώτη δημόσια αντικαπνιστική εκστρατεία παγκοσμίως, που προωθήθηκε σθεναρά από τον ίδιο.



Η καμπάνια Υγείας του Αδόλφου ενθάρρυνε τον λαό ν' αποφεύγει το αλκοόλ και την νικοτίνη και να τρέφεται με φρέσκα τρόφιμα


 Το πρώτο στον κόσμο πρόγραμμα για να ενθαρρυνθούν οι γυναίκες στην αυτοεξέταση του στήθους τους, ως ενισχυτικό μέτρο για την ανίχνευση του καρκίνου του μαστού στα αρχικά στάδιά του, εγκαινιάστηκε επίσης στη Γερμανία με την ενεργή ενθάρρυνση του Αδόλφου. Οι ανωμαλίες στον εμμηνορροϊκό κύκλο μιας γυναίκας είναι επίσης μια πιθανή ένδειξη καρκίνου. Οι γυναίκες ενθαρρύνθηκαν ομοίως να παρακολουθούν τον εμμηνορροϊκό κύκλο τους και να ελέγχουν τις όποιες ανωμαλίες, ώστε να βοηθήσουν στην όσο πιο γρήγορη διάγνωση της ασθένειας. Πολλή δημόσια εκπαίδευση έγινε για το συγκεκριμένο θέμα. Η υποστήριξη του Χίτλερ στη μεταρρύθμιση και τον εκσυγχρονισμό της ιατρικής επιστήμης αντιμετωπίσθηκε τόσο ενθουσιωδώς από τους ιατρούς, που οι περισσότεροι προσχώρησαν στο ναζιστικό κόμμα.



Φυλλάδιο ενημέρωσης για την εξέταση του στήθους 


 Η Γερμανία ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο με τέτοια εκπαίδευση δημόσιας υγείας. Παρόμοια προγράμματα εγκαινιάστηκαν στις ΗΠΑ μόνο τριάντα χρόνια αργότερα.
 Το κοινό προειδοποιήθηκε για τους κινδύνους της ακτινοβολίας, του υδραργύρου, του καδμίου και του μολύβδου. Μέσω των ΜΜΕ και των σχολείων οι Γερμανοί ενθαρρύνθηκαν να αποφεύγουν τη χρήση τεχνητών χρωστικών ουσιών και συντηρητικών στα τρόφιμα και τα ποτά. Αντ' αυτού, ενθαρρύνθηκε η χρήση των φαρμάκων, των λιπασμάτων και των καλλυντικών που βασίζονται σε οργανικά ή φυσικά συστατικά. Εξήντα χρόνια αργότερα, οι περισσότερες δυτικές χώρες ακόμα δεν έχουν φτάσει τα υψηλά πρότυπα αυτού του προγράμματος.




ΤΟ ΣΚΑΘΑΡΙ, ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ 




«O Χίτλερ συνήθιζε να περιγράφει πώς οι άνθρωποι της πόλης επιστρέφουν από τις κυριακάτικες εξόδους τους σε ξέχειλα τραίνα, με τα κουμπιά τους σχισμένα, τα καπέλα τους τσαλακωμένα, την καλή τους διάθεση κατεστραμμένη και κάθε όφελος της ξεκούρασης σπαταλημένο. Πόσο διαφορετικά θα ήταν αν οι εργαζόμενοι των πόλεων μπορούσαν ν’ αντέξουν οικονομικά την απόκτηση ιδιόκτητων αυτοκινήτων, ώστε για να απολαμβάνουν πραγματικά τις κυριακάτικες εκδρομές» - Schwerin von Krosigk
 Όσο ήταν στη φυλακή, ο Αδόλφος ονειρεύτηκε ένα δίκτυο εθνικών οδών που εκτείνονται σε όλο το μήκος και το πλάτος της χώρας. Μίλησε για ένα μικρό αυτοκίνητο, που οι καθημερινοί άνθρωποι θα μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά, το οποίο θα ταξίδευε σε αυτούς τους δρόμους και θα άνοιγε τη χώρα στους Γερμανούς. Σύντομα μετά την ανάληψη καθηκόντων καγκελάριου, ο Αδόλφος ανήγγειλε το σχέδιο κατασκευής φθηνών αυτοκινήτων για τις γερμανικές οικογένειες, που θα προσφέρονται σε χαμηλές δόσεις.
«Θα πρέπει να έχει το σχήμα ενός εντόμου του Ιούνη. Η ίδια η φύση πρότεινε την αεροδυναμική του αυτοκινήτου» - Adolf Hitler
 Ο ίδιος ο Χίτλερ σχεδίασε πρόχειρα μια εικόνα του πώς φαντάζεται το αυτοκίνητο, στο εστιατόριο "Osteria Baveria" στο Μόναχο, για τον Jacob Werlin, προϊστάμενο της Daimler-Benz. Ο Αδόλφος τον καθοδήγησε: "Πάρτε το σκίτσο μαζί σας και μιλήστε με ανθρώπους που καταλαβαίνουν περισσότερα από μένα γι’ αυτό. Αλλά μην το ξεχάσετε. Θέλω να λάβω νέα σας σύντομα, για τις τεχνικές παραμέτρους."



Το σχέδιο του αυτοκινήτου που έκανε ο Αδόλφος για τον Werlin 

 Το πρόσωπο που ο Αδόλφος επέλεξε τελικά για να σχεδιάσει το «σκαθάρι» ήταν η γερμανική μεγαλοφυΐα της εφαρμοσμένης μηχανικής, ο καθηγητής Ferdinand Porsche. 

 Εκείνες τις μέρες κανένας εργαζόμενος δεν είχε αυτοκίνητο, επειδή ήταν πάρα πολύ ακριβά και οι δρόμοι ήταν πρωτόγονοι και με συνωστισμό. Το "VOLKSWAGEN" (αυτοκίνητο του λαού) κόστιζε τελικά μόνο το ένα δέκατο από το μέσο αυτοκίνητο της εποχής. Λόγω αυτού, πολλοί Γερμανοί μπορούσαν για πρώτη φορά να εξερευνήσουν τη χώρα τους. Και τελικά θα γινόταν μια από τις σημαντικότερες βιομηχανίες και πηγές απασχόλησης της Γερμανίας.



To πρώτο μοντέλο του αυτοκινήτου παρουσιάζεται στον Αδόλφο Χίτλερ, ο οποίος διάλεξε και το όνομα "Αυτοκίνητο του λαού" 

ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟΙ 

 Οι πρώτοι αυτοκινητόδρομοι στον κόσμο κατασκευάστηκαν στη Γερμανία. Τους εμπνεύστηκε ο Αδόλφος Χίτλερ. Τα βιβλία που μελέτησε τον εκπαίδευσαν σε πολλές πτυχές του αστικού και οδικού σχεδιασμού και είχε μια ικανότητα να απλοποιεί τα σύνθετα προβλήματα και το χάρισμα να κρατά τις ιδέες του σε αρμονία με τη φύση. Το όνειρό του για φαρδείς, ασφαλείς και όμορφους δρόμους, τον οδήγησαν στην μελέτη γεφυρών και αρχιτεκτονικής. Αργότερα, ενέκρινε προσωπικά τα σχέδια για τις γέφυρες και προκήρυσσε διαγωνισμούς όπου το καλύτερο σχέδιο κέρδιζε χρήματα και γόητρο.




 Οι αυτοκινητόδρομοι ήταν 24 μέτρα στο πλάτος, και σε αρμονία με το τοπίο. Ο τοπική φυσική πέτρα χρησιμοποιούταν κατά προτίμηση, για να ενισχύσει τους όμορφους δρόμους που ενώνονταν και χωρίζονταν σαν έργα τέχνης. Ακόμη και τα πρατήρια βενζίνης, οι σταθμοί ξεκούρασης και τα εστιατόρια σχεδιάστηκαν εκ των προτέρων, συνδυάζοντας την τοπική αρχιτεκτονική και την αρμονία με το περιβάλλον.
 Το οδικό πρόγραμμα Autobahn είχε επίσης ως σκοπό την παροχή εργασίας στους ανέργους. Οι συνήθεις δρόμοι στρώνονταν μέχρι τότε με πίσσα ή άσφαλτο που η Γερμανία έπρεπε να εισαγάγει, αλλά εφηύρε τους δρόμους με τις συγκεκριμένες πλάκες, όλα τα υλικά των οποίων ήταν εγχώρια.
 Οι αυτοκινητόδρομοι δεν είχαν διόδια. Ο Αδόλφος δεν τιμωρούσε το κοινό που ταξίδευε. Εκατοντάδες νέων επιχειρήσεων ξεπήδησαν κατά μήκος των 2,000 χλμ του αυτοκινητόδρομου, που ολοκληρώθηκαν πριν από τον πόλεμο. Οι νέοι δρόμοι απέβαλαν τη συμφόρηση από τους παλαιούς και παρήγαγαν φορολογικά έσοδα από τις νέες επιχειρήσεις. Ο τουρισμός και το εμπόριο άνθησαν όπως ποτέ πριν 



Η Γερμανία γιορτάζει την ολοκλήρωση του πρώτου αυτοκινητοδρόμου το 1935 
Ολόκληρος ο κόσμος ήρθε, είδε και αντέγραψε.





Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού