Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2016

Το αίμα σου είναι ότι πολυτιμότερο έχεις!!!


Γράφει η Αθηνά... Από τον Αργοσαρωνικό

Τό γένος, η φυλή, πρέπει να διατηρηθεί καθαρό, δεν επιτρέπεται να μιανθεί από τις ρίζες ενός ξένου δέντρου.
Αν, μολαταύτα, γινόταν κάτι τέτοιο, λίγη αξία θα είχε για το ξένο δέντρο, διότι ο ξένος βλαστός, όταν θα μεγάλωνε, θα γινόταν ο σφοδρότερος εχθρός του.

Ο άνθρωπος που ξεχνά η κατηγορεί τούς νόμους της ράτσας του στερείται στην πραγματικότητα από την ευτυχία να γνωρίσει την επιτυχία του.
Εμποδίζει την νικηφόρα πορεία της ανώτερης ράτσας και εξαιτίας της εξίσου όμοια και την πρόοδο της ανθρωπότητας.
Κουρασμένος από το βάρος να αισθάνεται άνθρωπος, πέφτει στο επίπεδο του ζώου που είναι ανίκανο να ανυψωθεί στην σκάλα των όντων.

   

''Ένα νοθευμένο αίμα, που δεν περιέχει τίποτα ευγενές, αδυνατεί να συλλάβει την ανισότητα''.


Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού




Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

Η Προστασία της Γυναίκας.

Η ζωή της Γερμανίδος εις τον ολοκληρωτικόν πόλεμον. 

Από του 1878, οπότε δια πρώτην φορά ετέθησαν εν ισχυί οι προστατευτικοί των εργαζομένων εις την Γερμανία νόμοι υπό του άρχικαγκελαρίου Βίσμαρκ, το κράτος αισθάνεται ως βασικόν του πλέον καθήκον την εξασφάλισιν της ζωής και της ευημερίας του εργάτου.
Σήμερα, οπότε η γυναίκα εργάζεται υπευθύνως, αντικαθιστώντας τον άνδρα που αγωνίζεται εις το μέτωπο, το κράτος και οι επί κεφαλής της εργασίας, αισθάνονται το καθήκον να στραφούν με ιδιαιτέρα στοργή προς την προστασίαν της υγείας της εργαζόμενης γυναίκας.
Ήδη, εις τα εργοστάσια έχουν ληφθεί διάφορα προστατευτικά μέτρα.


Ειδικά Γυαλιά: Που προστατεύουν τα μάτια της από το εκτυφλωτικό φως και τούς σπινθήρες της μηχανής, την οποία χειρίζεται με μεγίστη ευκολία.


Το Πρόσωπο της Εργάτριας: Προστατεύεται από χονδρή σελλουλόζη εναντίον των εκτινασομένων μετάλλων κατά το τορνάρισμα.


Κατά την ώρα της εργασίας: Η γυναίκα κάθεται αναπαυτικά σε ειδικές πολυθρόνες που δεν την κουράζουν καθόλου.


Το εργοστάσιον επρομήθευσε: Εις τις εργαζόμενες τις ειδικές μπότες που προστατεύουν την επιδερμίδα των από τα οξέα.



Μια εργασία, που πριν ήταν επιβλαβής: Σήμερα μετεβλήθη εις ελαφράν γυναικείαν εργασίαν. Κατά την επεξεργασία των χημικών ουσιών, οι εργαζόμενες φορούν γάντια από καουτσούκ που τις προστατεύουν απολύτως.
Οι εργασίες αυτές εθεωρούντο προηγουμένως δύσκολες και δια αυτούς τούς άνδρας.


ΠΑΙΔΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ


Μετά την συνεπεία του πρώτου παγκοσμίου πολέμου μείωση των γεννήσεων εις την Γερμανία, ο λογαριασμός της δημογραφικής κινήσεως έκλεισε το 1933 με υποβιβασμό των γεννήσεων κατά 30%.
Έναντι 971.οοο γεννήσεων, το 1939 ο αριθμός αυτός ανήλθε εις τις περιοχές μόνον του παλαιού Ράιχ εις 1,4 εκατομμύρια.
Κατά τον τρόπο αυτόν, ο αριθμός των γεννήσεων έφθασε και πάλι εις το φυσιολογικό περίπου ύψος, που χρειάζεται για να διατηρηθεί ένα έθνος.
Μεταξύ 18 ευρωπαϊκών εθνών, από τα οποία συνεκεντρώθησαν ακριβή στατικά στοιχεία, η Γερμανία που ήταν τελευταία κατέλαβε την έβδομη θέση.
Το Βερολίνο, που ήταν ένα από τις φτωχότερες εις γεννήσεις πόλεις του κόσμου, μείωσε το έλλειμμά του εις το αυτόν χρονικό διάστημα από 60 εις 20%.
Κατά το πρώτο πλήρες πολεμικόν έτος, το 1940, εις το Ράιχ σημειώθηκαν 1.645.οοο γεννήσεις. 
Βεβαίως, ο αριθμός αυτός υπολείπεται έναντι των αναμενόμενων αποτελεσμάτων εν καιρώ ειρήνης, δια την πολεμική όμως εποχή, όπου επικρατούν εξαιρετικαί συνθήκαι, ο αριθμός είναι φυσιολογικός.
Κατά την περίοδο 1934-1941 εις την Γερμανία γεννήθηκαν τρία εκατομμύρια παιδιά περισσότερο από ότι προβλέπεται, πάντως δε ο αριθμός των γεννήσεων υπήρξε ανώτερος της προ του 1933 περιόδου (πραγματικής ειρήνης)!!!
Ο αριθμός αυτός αποτελεί αναμφισβήτητον απόδειξιν της ικανότητος του Γερμανικού λαού δια την εξασφάλισιν του μέλλοντός του.
Προβλέπεται ότι μετά τον τερματισμό του πολέμου, η εξαιρετική αυτή γονιμότης θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο.
Ουδέν στοιχείον ομιλεί περί του αντιθέτου.  


ΕΥΘΥΣ ΜΟΛΙΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ εις την Γερμανία ένα παιδί, το κράτος αναλαμβάνει την φροντίδα του.
Τα πάντα γίνονται δια την μείωση της θνησιμότητας.
Το ατομικό δελτίο υγείας των βρεφών είναι επιβεβλημένο από το κράτος.
Η εξέλιξις του παιδιού, και οι ασθένειες  από τας οποίας προσεβλήθη, η οδοντοφυΐα και πολλαί άλλαι σχετικαί παρατηρήσεις, αποτελούν τον γνώμονα δια τον παιδιάτρον.


 ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ!!! Μερικά Γερμανόπαιδα που λαμβάνουν μέρος εις αποστολές μακρυά των βομβόπληκτων περιοχών. 
Κατάγονται από περιφέρειας εκτεθειμένας ιδιαιτέρως εις τούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς.

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2016

ΞΕΠΕΡΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΟΝΕΙΡΟ...

ΠΩΣ ΖΟΥΜΕ...
Σύνθημα 2ον Τεύχος Οκτωβρίου 1943 

ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΥΠΟΛΕΩΝ ΣΤΗΝ ΕΞΟΧΗ


Η αποστολή των παιδιών των αστικών κέντρων εις την εξοχή εισήχθη εις την Γερμανία προ δεκαετίας.
Η αρχή έγινε το 1933-1934 δια της ομαδικής αποστολής παιδιών, που έχουν ανάγκη αναψυχής εις την ύπαιθρον.
Το πρώτο έτος εστάλησαν 7ο.οοο παιδιά, το δεύτερο έτος 300.000, έκτοτε δε οι αριθμοί αυξάνουν διαρκώς.
Κατόπιν εξεράγει ο πόλεμος, πράγμα που προσέδωσε όλως ιδιαιτέρα σημασία εις την έξοδο των παιδιών από τις μεγάλες πόλεις.
Εν καιρώ ειρήνης, επρόκειτο περί ενός από τούς πολλούς κοινωνικούς θεσμούς που εξυπηρετεί την υγεία της νεότητος.

Ο πόλεμος μεγάλωσε, φυσικά, τα όρια της αποστολής του ευεργετικού τούτου θεσμού.
Χρειάσθηκε να εκκενωθούν ολόκληρες πόλεις εξ αιτίας των από του αέρος κινδύνου. 
Εκατοντάδες εκτάκτων αμαξοστοιχιών και ατμοπλοϊών διετέθησαν προς τον σκοπό της μεταφοράς των παιδιών μακρυά των απειλουμένων πόλεων.
Τα παιδιά φροντίζονται εις την εξοχή από τούς προσωρινούς θετούς των γονείς, από διδασκάλους και αδελφές.

6,7 εκατομμύρια παιδιών ανεχώρησαν κατά το παρελθόν έτος από τας μεγαλουπόλεις και ζουν τώρα στην εξοχή, ανάμεσα στα βουνά, τας λίμνας και τας μικράς είδυλλιακάς κωμοπόλεις.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΙΣ
Σε πολλές περιπτώσεις χρειάσθηκε να μεταφερθούν ομαδικώς τα σχολεία εις την ύπαιθρον.
Τα μαθήματα συνεχίζονται έτσι και εις την εξοχή, οι διδάσκαλοι δε χάρις εις την στενωτέραν επαφήν έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν καλλίτερα τους μαθητάς των. 


  

 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΑΜΕΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ 
Στην εξοχή ξυπνά και στην ψυχή των παιδιών των πόλεων η αγάπη προς την φύση και τα ζώα, γιατί και αυτά έχουν μέσα τους τις ίδιες κλίσεις εις λανθάνουσα κατάστασιν.
Ποτίζουν τους κήπους και ταΐζουν τα ζώα και τα πουλερικά με χαρά και ενθουσιασμό.


ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ


Οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται σήμερα είναι ενδεικτικές της χαράς και της ξενοιασιάς, με την οποία οι μικροί << αστοί >> έρχονται δια πρώτη φορά εις επαφή με την ζωή του χωριού. 


Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016

ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΣ ΘΕΩΡΙΑ -ΠΡΑΞΙΣ

ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ  ΔΟΚΤΟΡΟΣ ΓΚΑΙΜΠΕΛΣ ΕΙΣ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΕΝ ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗ 1936


Ένα απόσπασμα από την ομιλία στην Νυρεμβέργη 

Εις τους πολιτικώς ενδιαφερόμενους κύκλους των χωρών της Δυτικής Ευρώπης θεωρείται το φαινόμενο του Μπολσεβικισμού,όπως τούτο παρουσιάζεται δια μεν του Μαρξισμού εις την θεωρία, δια δε του ρωσικού Σοβιετικού κράτους εις την πράξιν, πάντοτε ακόμη ως μια πνευματική εκδήλωσις και πολιτική πραγματικότης, με την οποία η πολιτισμένη ανθρωπότης οφείλει να συζητήσει και να συνεννοηθεί επίσης πνευματικώς και πολιτικώς.
Η αντίληψις αυτή αποδεικνύει μιαν πολύ επικίνδυνη έλλειψη κατανοήσεως ως προς την αληθή μορφή και την φύση του διεθνούς Μπολσεβικισμού.
Εκείνο, το οποίο εμείς γενικώς εννοούμε, όταν λέγωμεν ''Ιδέα'' και ''Κοσμοθεωρία'', δεν έχει καμία απολύτως σχέση με εκείνο το οποίο καλείται Μπολσεβικισμός.
Διότι εδώ πρόκειται περί μια παθολογικής και εγκληματικής παραφροσύνης, η οποία αποδεδειγμένως έχει επινοηθεί υπό Ιουδαίων και διευθύνεται επίσης υπό Ιουδαίων με τον σκοπό της εκμηδενίσεως των πολιτισμένων λαών της Ευρώπης και της εγκαθιδρύσεως  μιας διεθνούς Ιουδαϊκής ηγεμονίας έπ αυτών. 
Ο Μπολσεβικισμός μόνον εις τον έγκέφαλον Εβραίων ήτο δυνατόν να γεννηθεί και μόνον το άγονο έδαφος της ασφάλτου των κοσμομοπόλεων έδωσε εις αυτόν την δυνατότητα εξαπλώσεώς.
Ήδυνήθη δε να εύρει είσοδον μόνο εις μίαν ανθρωπότητα, η οποία είχε βαθύτατα συγκλονισθεί και αποσυντεθεί υπό του πολέμου και της οικονομικής κρίσεως και ως εκ τούτου ήτο προσιτή και δια αυτή ακόμη την εγκληματική παραφροσύνην. 


Ο Αγών μας κατά του Μπολσεβικισμού δεν είναι αγών εναντίον, αλλά ακριβώς υπέρ του Σοσιαλισμού, έγεννήθη δε από την βαθείαν πεποίθηση, ότι ο αληθής Σοσιαλισμός τότε μόνον δύναται να πραγματοποιηθεί, όταν θα έχει παραμερισθεί τελείως το χαμερπές και τερατώδες αποκύημα αυτού; Ο εβραϊκός Μπολσεβικισμός. 
Ο αγών κατά του Μπολσεβικισμού, όμως, δεν είναι δυνατόν να διεξαχθεί με διαρκή επιτυχία ειμή μόνον από έναν λαό, ο οποίος ήδυνήθη να εύρει εις μίαν εθνικήν μορφή σοσιαλιστικής οργανώσεως μιαν νέαν γενικήν διαρρύθμιση του εθνικού του βίου, ήτις επαρκεί και δια τα μέτρα δυναμικής αξίας και τις απαιτήσεις του εικοστού αιώνος. 
Ο αστικός κόσμος είναι, εις όλας τας χώρας, ασθενέστατος έναντι του Μπολσεβικισμού και τελείως ακατάλληλος δια τον κατ΄αυτού αγώνα.
Δεν έχει αναγνωρίσει ακόμη καθόλου τον Μπολσεβικισμό εις τας θεμελιώδεις του τάσεις του. Για να αντεπεξέλθει λυσιτελώς κατά αυτού, του ελλείπουν η δύναμις της κοσμοθεωρίας και η πνευματική αποφασιστικότης της κατευθύνσεως, η ικανότης της πολιτικής πίστεως και η ψυχική ισχύς του χαρακτήρος.
Όχι μόνο δεν έχει ο αστικός κόσμος την απαιτούμενη κατανόηση περί της φύσεως του Μπολσεβικισμού, αλλά και επιζητεί μάλιστα, όπου ευρίσκει την προς τούτο ευκαιρία, να συνάπτει μια σαθράν ειρήνην με αυτόν, κατά την θέσιν: '' προς αποσόβησιν χειροτέρας καταστάσεως''. Πάσα συμφωνία όμως, την οποίαν συνάπτει ο αστικός κόσμος με τον ριζοσπαστικό Μπολσεβικισμό, οδηγεί κατ΄ανάγκη και πάντοτε, τελικώς, εις την νίκη του Μπολσεβικισμού κατά του αστικού κόσμου, σύμφωνα προς τον φυσικό νόμο, ότι ο ασθενέστερος υποκύπτει εις τον ισχυρότερο.


Ο Μπολσεβικισμός υπερνικά πάντοτε όλες εκείνες τις πολιτικές ομάδες, οι οποίες δεν τον αντιμετωπίζουν με αδιάλλακτη εχθρότητα, δια τον απλούστατο λόγο, ότι κινητοποιεί, χωρίς δισταγμούς ή περιορισμούς, κατά του κράτους και των υγειών, συντηρητικών ιδεών τον ''υπαθρωπισμό'' ούτως ειπείν, ο οποίος υφίσταται εις κάθε λαό ως η υποστάθμη αυτού.
Ο Μπολσεβικισμός είναι η οργάνωσις των ταπεινοτέρων ενστίκτων ενός λαού προς εξολόθρευσις όλων των ανωτέρας αξίας στοιχείων της φυλής του.
Κατά το πλείστον, χρησιμοποιεί ως όργανό του μια δυναμική ομάδα, η οποία στηρίζεται εις μίαν βάναυσο μειονότητα και με εγκληματική ασυνειδησία εις ζητήματα τακτικής προχωρεί προς τον κύριο πολιτικό σκοπό της: την δια παντός τρόπου κατάκτησιν της εξουσίας.


Ο Μπολσεβικισμός είναι η δικτατορία των υποδεεστέρων ανθρώπων. 
Εις την Αρχήν ανέρχεται δια του ψεύδους  και εν τη Αρχή διατηρείται δια τις βίας.
Το ψεύδος είναι -κατά την δοξασία του Λένιν, του πατρός της μπολσεβικικής επαναστάσεως -όχι μόνο θεμιτό μέσο, αλλά και το έπιτυχέστερον όπλο δια την επικράτηση τού μπολσεβικικού αγώνος.
Ήδη ο Σοπενχάουερ είχε πει, ως γνωστό, ότι ο Ιουδαίος είναι ο αριστοτέχνης του ψεύδους. Και δεν είναι, ως εκ τούτου, εκπληκτικόν, ότι ο Μπολσεβικισμός και ο Ιουδαϊσμός συναντώνται, εις το σημείο τούτο, εις την έσωτερικοτέραν των συγγένειαν. 
Το ψεύδος χρησιμοποιείται κυριαρχικά και ''μαστορικά'' υπό του Εβραϊκού Μπολσεβικισμού. Καταπλήσσει η μάλλον μπλοφάρει κατ΄αρχάς τόσο τον τίμιο και φιλαλήθη άνθρωπο, ώστε δεν είναι πλέον αυτός ικανός προς οιανδήποτε εσωτερικήν αντίδρασιν.
Ακριβώς αυτό είναι όμως εκείνο, το οποίο επιδιώκει ο Εβραίος Μπολσεβίκος.
Υπολογίζει επί του ότι ο φιλαλήθης άνθρωπος δεν μπορεί να φαντασθεί καν, ότι είναι ποτέ δυνατόν να ψεύδεται κανείς εις τοιούτον βαθμό, όπως ψεύδεται εκείνος, με θρασείαν και άναίσχυντον  φυσικότητα, την οποία μεταχειρίζεται ψευδόμενος.
Και όμως, μάλιστα: είναι δυνατόν να ψεύδεται μέχρι τοιούτου βαθμού!!! Ο Μπολσεβικισμός το πράττει, πάντως και επιτυγχάνει ούτως εις τούς άκακους και απονήρευτους ανθρώπους τα κτυπητά του αποτελέσματα. 


Η δε μπολσεβικική πραγματικότης, με όλην την αποτρόπαιον  και αιμοσταγή αγριότητα της, μόνον εις χείρας των Ιουδαίων είναι δυνατόν να νοηθή. 
Εννοείται, ότι οι Εβραίοι αυτοί κρύπτονται υπό προσωπείον, εμφανίζονται εις την Δυτική Ευρώπη ως αθώαι περιστεραί και αρνούνται την ένοχήν των εις το μπολσεβικικό έγκλημα.
Αυτή υπήρξε πάντοτε η μέθοδός των.
Εμείς όμως τους έγνωρίσαμεν καλώς. Και όχι μόνον αυτό, αλλά έχομεν -ως το μόνο έθνος εις τον κόσμο -και το θάρρος, παρ΄όλους τους εκ τούτου εκπηγάζοντας  κινδύνους, να δακτειλοδεικτώμεν  τους άρχιεγκληματίας  τούτους και να τους κατανομάζωμεν σαφώς και απεριφράστως ενώπιον ολοκλήρου της ανθρωπότητας με το αληθές των όνομα.
Υπήρξε εποχή εν Γερμανία, οπότε ο χαρακτηρισμός του Εβραίου ως ''Εβραίου'' ετιμωρείτο με φυλάκιση.
Παρά ταύτα όμως, εμείς το πράξαμε και τότε. Σήμερα ο χαρακτηρισμός του Εβραίου ως ''Εβραίου'' και του Μπολσεβίκου ως αρχιεγκληματία  αποκρούεται υπό του κόσμου γενικώς με μια πλήρη ευγενείας επιφυλακτικότητα ή και με προσποιημένην ήθικήν αγανάκτησιν.
Εμείς όμως είμεθα της γνώμης, ότι ακριβώς όπως ήδυνήθημεν να πείσουμε την Γερμανία περί του παρασιτικού κινδύνου, τον οποίον αποτελεί η φυλή αυτή, έτσι θα επιτύχωμεν κάποτε να ανοίξουμε και τους κλειστούς ακόμα οφθαλμούς του λοιπού κόσμου και να παρουσιάσωμεν εις αυτόν τον Ιουδαϊσμό και τον Μπολσεβικισμό εις την πραγματική των μορφή.
Εν τω μεταξύ όμως, εν όψει των τρομερών κρίσεων και συγκλονισμών που συνταράσσουν τόσας  χώρας, δεν θα κουρασθούμε να καθιστώμεν  προσεκτικούς τους διαφόρους λαούς επί του απειλητικού τούτου δια την ανθρωπότητα κινδύνου και να φωνάζουμε διαρκώς προς αυτούς: 
Οι Εβραίοι είναι η αιτία, οι Εβραίοι είναι η αιτία!!!


Η οργή και η λύσσα των εναντίον ημών είναι τόσο μεγάλη, διότι βλέπουν, ότι ημείς τους αναγνωρίσαμε και ετοιμαζόμεθα  να ανατρέψωμεν εκ βάθρων την εν Ευρώπη ευρύτατα διαδεδομένην σφαλεράν αντίληψη περί του Μπολσεβικισμού.
Το μίσος των καθ΄ημών έχει το βάθος αβύσσου.
Αποτελεί όμως ένα των ώραιοτέρων τίτλων τιμής δια τον πολιτικόν μας αγώνα.
Αφαιρούμε από αυτούς την προσωπίδα, υπό την οποία κρύπτονται, και παρουσιάζομαι εις τον κόσμο με την αληθή των μορφήν. 

Η μπολσεβικική προπαγάνδα εργάζεται επί την βάσει ενός ευρύτατου σχεδίου. Σκοπός της είναι η παγκόσμιος καταστροφή.
Φροντίζει να δημιουργεί εις τις άλλες χώρες εσφαλμένες αντιλήψεις περί του Μπολσεβικισμού.
Οι αντιλήψεις αυτές διακρίνονται ως επί το πλείστον δια την απίστευτη αφέλειαν των.
Εν τούτοις υφίστανται και ασκούν πάντως την επιδρασιν των.
Η πραγματικότης όμως του Μπολσεβικισμού είναι τελείως διαφορετική.
Και αυτή υφίσταται και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Έχει σημειώσει τον τρομερό δρόμον της με αίμα.
Θέλει να παρασύρει ολόκληρο τον κόσμο εις τον στρόβιλο του χάους. Αποτελεί την μεγάλη απόπειρα του Ιουδαϊσμού όπως εγκαθιδρύση την ηγεμονίαν του εφ΄όλων των εθνών.
Δια τούτο είναι και ο αγών κατά του κινδύνου τούτου κυριολεκτικώς ένας παγκόσμιος αγών.


Έχει αρχίσει επί Γερμανικού εδάφους, έχει διεξαχθεί επί Γερμανικού εδάφους, ο Αδόλφος Χίτλερ είναι ο ιστορικός του αγώνος τούτου, εμείς δε όλοι είμεθα οι φορείς αυτού και συνεπώς οι εκπληρωταί μιας μεγάλης και ιστορικής διεθνούς αποστολής.
Δεν μπορεί να υπάρξει συνδιαλλαγή μεταξύ των δυο αντίθετων άκρων.
Ο Μπολσεβικισμός πρέπει να εκμηδενισθεί, εάν θέλουμε να επανεύρει την υγεία της η Ευρώπη.

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού       


Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΑΤΙΜΑΖΟΝΤΑΙ



 Το κύμα βίας κατά των γυναικών και παιδιών στην Ευρώπη από ξένους μεγαλώνει συνεχώς.  Δεν υπάρχουν πια ασφαλείς χώροι ούτε ασφαλείς ώρες. Οι δημόσιοι χώροι, στους οποίους κάποτε μια γυναίκα δεν είχε να φοβηθεί κάτι σοβαρό, πλέον είναι πολύ επικίνδυνοι όχι μόνο το βράδυ ή τη νύχτα αλλά και τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας. Οι ξένοι δρουν όπως έδρασαν και το προηγούμενο χρονικό διάστημα: συγκεντρώνονται πολλοί μαζί, κάποιοι από αυτούς περικυκλώνουν τα θύματά τους και σχηματίζουν τείχος, αρχίζουν να αλαλάζουν -κάτι που θεωρείται γραφικότητα και μέρος της "κουλτούρας" τους από τους ευνουχισμένους λευκούς- και οι υπόλοιποι εντός του κύκλου που έχουν σχηματίσει οι ομόφυλοί τους, κακοποιούν τις γυναίκες και τα παιδιά που έχουν εγκλωβίσει.
  
    Τα κρούσματα είναι καθημερινά και πολύ σοβαρά. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι την Κυριακή 14/2 στην πόλη Τσέλε της Γερμανίας, στις 5 το απόγευμα, δύο κοριτσάκια 11 ετών που κολυμπούσαν στην πισίνα, στην οποία υπήρχαν φύλακες, περικυκλώθηκαν από ξένους και δύο από αυτούς άρχισαν να ασελγούν σε αυτά. Τα κορίτσια άρχισαν να καλούν σε βοήθεια, αλλά κανείς δεν τόλμησε να πλησιάσει. Κατάφεραν να ξεφύγουν, και τότε οι φύλακες κάλεσαν την αστυνομία. Οι αστυνομικοί που ασχολήθηκαν με την άγρια αυτή επίθεση, είπαν πως πλέον δεν είναι κάτι πρωτοφανές, συμβαίνει καθημερινά, αλλά τα εγκλήματα αυτού του είδους δεν γίνονται γνωστά! Την επίθεση δημοσιοποίησε μέσω facebook ο πατέρας του ενός κοριτσιού, ο οποίος προφανώς δεν ήταν στην πισίνα, αλλά ήταν ήσυχος λόγω της φύλαξης που υπήρχε.

Οι επιθέσεις σε παιδιά και εφήβους σε κολυμβητήρια και οι βιασμοί μέσα σε αυτά, από ξένους, δυστυχώς συμβαίνουν καθημερινά: ανάλογες καταγγελίες έχουν γίνει και στη Δρέσδη, το Ανόβερο, το Μόναχο, τη Βιέννη και αλλού. Τα παιδιά της Ευρώπης πληρώνουν την ανεκτικότητα και τη βλακεία των γονιών τους.

    Δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια, παρά να ανατρέξει κανείς στον διεθνή Τύπο για να πληροφορηθεί τι συμβαίνει κάθε μέρα στις πόλεις της Ευρώπης: ομαδικοί βιασμοί γυναικών και κοριτσιών, αλλά και αγοριών, από αλλόφυλους. Βιασμοί που προφανώς οφείλονται στο φυλετικό ή και στο θρησκευτικό μίσος (υπάρχουν μαρτυρίες θυμάτων σύμφωνα με τις οποίες οι δράστες κατά την επίθεση δόξαζαν τον Αλλάχ). 

 Τα ελληνικά ΜΜΕ δεν καταδέχονται να μεταδώσουν τέτοιες ειδήσεις, διότι έχουν αφιερωθεί στην "ανθρωπιστική" τους καμπάνια και στο Νόμπελ Ειρήνης... Δεν παρέλειψαν όμως χθες 15/2 να αναφερθούν σε ένα ασήμαντο και καθόλου ρατσιστικό περιστατικό στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο ανάμεσα σε έναν υπάλληλο της εταιρείας security και έναν αφρικανό. Κανένα όμως από τα ΜΜΕ δεν δείχνει τις ομάδες αλλοφύλων που κυκλοφορούν ήδη και στις ελληνικές πόλεις, και ιδίως στο κέντρο της Αθήνας -και δεν εννοούμε μόνο την Ομόνοια αλλά και τη Β. Σοφίας, για παράδειγμα- πολλοί μαζί, με πρωτόγονο θράσος και ζωώδη αλαζονεία, δείχνοντας ότι είναι έτοιμοι για όλα...

    Ας μην ξεχνάμε: μαζικοί βιασμοί από αλλόφυλους σημαίνουν ΑΛΩΣΗ.

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού


Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ''ΚΑΛΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ''



Δρέσδη: 13 Φεβρουαρίου 1945
Ενα ολοκαύτωμα από τούς ''ανθρωπιστές και μαχητές της δημοκρατίας''     για το οποίο οι εντολείς των  τιμωρήθηκαν με.... παράσημα


Όχι μόνον δεν κάθισαν στο ειδώλιο του κατηγορούμενου, αλλά οι πιλότοι μάλιστα του βομβαρδισμού της Δρέσδης τιμήθηκαν με παράσημα για την συμβολή τους σε αυτή την μαζική δολοφονία.
Αλλά φυσικά δεν μπορούσαν να δικαστούν γιατι ''ακολουθούσαν απλώς διαταγές''.


Άνθρωποι και ερείπια σε μια μακάβρια σύνθεση τρόμου.
Η οσμή του εγκλήματος των '' Συμμάχων'' διάχυτη στην ατμόσφαιρα.


Η περισυλλογή των πτωμάτων είναι εφιαλτική.
Συγκεντρώνουν 20.000 βέρες μέσα σε δοχεία.
Πέντε πυρές επικήδειες θα υψωθούν στο Άλτμαρκτ και θα ταφούν με το φτυάρι σωροί ανθρώπινης στάχτης ύψους 2 μέτρων.


300.000 Νεκροί σε μια νύχτα.
Για αυτούς ποτέ δεν γυρίστηκαν πανάκριβες χολιγουντιανές ταινίες.




Η Δρέσδη ισοπεδωμένη από τούς συμμαχικούς βομβαρδισμούς.


''Για πρώτη φορά στην ιστορία'' Γράφει ο Ντ. Ίρβινγκ
<<Μια τέτοια αεροπορική επιδρομή προκάλεσε τέτοιες καταστροφές σε ένα στόχο, ώστε δεν υπήρχαν αρκετοί επιζώντες για να θάψουν τούς νεκρούς>>.


Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού




Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

Καρίν Γκαίρινγκ, μια σπουδαία Εθνικοσοσιαλίστρια

Carin Fock

Του Άγγελου Κωνσταντίνου

Μια σπουδαία μορφή του εθνικοσοσιαλισμού, που συμμετείχε ενεργά στον αγώνα του Χίτλερ προς την κατάκτηση της εξουσίας είναι η πρώτη γυναίκα του Χέρμαν Γκαίρινγκ, η σουηδο-ιρλανδικής καταγωγής Κόμισσα Καρίν Φοκ (Carin Fock). Η Καρίν ακολούθησε τον Γκαίρινγκ στη πρώτη μεγάλη συγκέντρωση των SA και άκουγε τις ατελείωτες συζητήσεις για διάφορα θέματα από τις συχνές επισκέψεις του Χίτλερ στο σπίτι τους. Σε ένα γράμμα προς τον γιο της από τον πρώτο της γάμο γράφει: «Ο Αγαπημένος παρουσίασε τον στρατό των πραγματικά νέων Γερμανών του ενώπιον του Φύρερ του και είδα το πρόσωπό του να φωτίζεται βλέποντάς τους να παρελαύνουν. Ο Αγαπημένος έχει δουλέψει πολύ σκληρά με αυτούς, τους έχει εμφυσήσει μεγάλο μέρος της ανδρείας και του ηρωισμού του, και αυτό που παλιότερα ήταν όχλος –και μάλιστα άγριος και μάλλον τρομακτικός, οφείλω να ομολογήσω–  μεταμορφώθηκε σ’ έναν αληθινό Στρατό του Φωτός, μια ομάδα πρόθυμων σταυροφόρων, έτοιμων να βαδίσουν σύμφωνα με τις διαταγές του Φύρερ και να απελευθερώσουν για μια ακόμα φορά αυτήν τη δυστυχισμένη χώρα».[1] 


Στο πραξικόπημα του Μονάχου το 1923 ο Γκαίρινγκ τραυματίζεται βαριά από σφαίρα ενός αστυνομικού και κάποιοι φίλοι ειδοποίησαν την Καρίν, η οποία έσπευσε με γενναιότητα στο πλευρό του Γκαίρινγκ, για να του κρατήσει το χέρι και να σχεδιάσει την απόδρασή του. Τον μετέφερε με το αυτοκίνητο στο Partenkirchen, 112 χιλιόμετρα νότια του Μονάχου, όπου κρύφτηκε στη βίλα ενός πλούσιου Ολλανδού. [2] Την ίδια περίοδο ο Χίτλερ βρισκόταν στη φυλακή Landsberg, η δε Καρίν, που δεχόταν επιθέσεις από κομμουνιστές που της πετούσαν πέτρες στο δρόμο, κάποια από τις οποίες, μάλιστα, της έσπασε ένα κόκκαλο του ποδιού της, εγκαταστάθηκε στο νοσοκομείο για να βρίσκεται κοντά στον Χέρμαν.[3] Σε ένα γράμμα προς τη μητέρα της στις 20 Νοεμβρίου 1923 με ενθουσιασμό γράφει: «Οι μέθοδοι του Χίτλερ μέχρι στιγμής βασίστηκαν στην αξιοπρέπεια και στον ιπποτισμό. Γι’ αυτό έχει τύχει τόσο μεγάλης αγάπης και θαυμασμού και έχει μαζί του όλο τον λαό. … Ο  Χίτλερ είναι ήρεμος, τώρα πια είναι γεμάτος ζωή και πίστη, έπειτα από τις πρώτες ημέρες που ήταν απαθής και αρνιόταν να φάει…»[4] Παρά την φτώχεια που βασάνιζε το ζεύγος Γκαίρινγκ, η Καρίν γράφει στη μητέρα της στις 20 Φεβρουαρίου του 1924 «χίλιες φορές να πεθάνω από πείνα παρά να υπηρετήσω Εβραίο».  Στις 5 Απριλίου  η Καρίν επισκέπτεται τον Χίτλερ στην φυλακή. Αυτός εκεί της αφιέρωσε μια φωτογραφία του και αργότερα της έδωσε σημαντικές οδηγίες για να τις μεταφέρει στον σύζυγο της στο Ίνσμπρουκ: Έπρεπε να έρθει αμέσως σε επικοινωνία με τον Μπενίτο Μουσολίνι. [5]


Όταν κομμουνιστές βεβήλωσαν τον τάφο της, ο Γκαίρινγκ αποφάσισε να κτίσει στη μνήμη της το «Κάρινχολ», ένα μαυσωλείο δίπλα στη λίμνη. Η 20ή Ιουνίου του 1934 ήταν η ημέρα που είχε ορίσει για τη μεταφορά της σορού της στο Κάρινχολ. Ένα ειδικό τρένο μετέφερε τη σαρκοφάγο διασχίζοντας τη βόρεια Πρωσία από το σουηδικό φέρι μέχρι το σιδηροδρομικό σταθμό όπου περίμεναν την άφιξή της ο Γκαίρινγκ και ο Χίτλερ, και οι δυο  τους και σκυθρωποί. Οι πόλεις και τα χωριά από τα οποία περνούσε το τρένο είχαν πέσει σε βαρύ πένθος. Ομάδες της Χιτλερικής Νεολαίας στέκονταν προσοχή στις αποβάθρες των τοπικών σιδηροδρομικών σταθμών, μέλη του Bund Deutcher Madel (του γυναικείου τμήματος της Χιτλερικής Νεολαίας) είχαν παραταχθεί στις γέφυρες, χαιρετώντας και ραίνοντας με λουλούδια. Οι σημαίες υποστέλλονταν καθώς περνούσε αργά τρένο, και χιλιάδες γυναίκες στέκονταν κατά μήκος των σιδηροδρομικών γραμμών για να αποτίσουν φόρο τιμής στη νεκρή[7] Ο Γκαίρινγκ είχε καλέσει τους συγγενείς της Καρίν, μαζί με εκατοντάδες διπλωμάτες και πολιτικούς. Κατέβηκε μόνος του με τον Χίτλερ τα σκαλιά του μαυσωλείου. Και οι δυο τους ένοιωθαν θλίψη που δεν πρόλαβε να δει το θρίαμβο των εθνικοσοσιαλιστών, για τον οποίο αγωνίστηκε και στον οποίο πίστευε.[8]


Η σχέση της με τον Γκαίρινγκ θεωρείται μια συγκινητική ιστορία δυνατής αγάπης. Το 1945 o Γκαίρινγκ έδωσε εντολή να καταστραφεί το Κάρινχολ, για να μην πέσει στα χέρια των Σοβιετικών.


Από το βιβλίο του Ντέιβιντ Ίρβινγκ «Γκαίρινγκ, ο ισχυρός άνδρας του Τρίτου Ράιχ»



[1] σελ 62, [2] σελ 80, [3] σελ 83, [4] σελ 84, [5] σελ 87, [6] σελ 133, [7] σελ 100, [8] σελ 191

http://thestormtrooper88.blogspot.gr/

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού 

Robert Brasillach, πολιτικά άρθρα: Μια κριτική του έργου




Εκδόσεις Θούλη
Σελίδες: 151
Ημερομηνία έκδοσης: Ιανουάριος 2016



Μια πρώτη ματιά

     Εξερευνώντας πρόσφατα το διαδίκτυο, τα μάτια μου αντίκρισαν μια αναπάντεχη έκπληξη: την έκδοση του βιβλίου «Robert Brasillach, πολιτικά άρθρα», καρπός των Εκδόσεων Θούλη.
     Αυτή η είδηση με χαροποίησε για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον, είναι το μοναδικό εν Ελλάδι έργο που αναφέρεται εξ ολοκλήρου στον Μπραζιγιάκ ως πολιτικό ον, και δεύτερον, διότι απαρτίζεται από τα λόγια, τις σκέψεις του ιδίου, και όχι από πηγές ή γνώμες άλλων, τρίτων, συχνά κακόβουλων. Υπό αυτές τις συνθήκες, επομένως, αποφάσισα να προμηθευτώ το βιβλίο το συντομότερο δυνατόν, και με μεγάλη αγωνία.
     Ακολουθούν οι εντυπώσεις μου.


Αρχή, το ήμισυ του παντός

     Ξεφυλλίζοντας τις πρώτες σελίδες, οδηγούμαι αυτομάτως στον Πρόλογο, το οποίο θεωρώ ότι είναι ένα από τα θεμελιώδη, και δεν αναφέρω τυχαία τη συγκεκριμένη λέξη, σημεία αυτής της προσπάθειας. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, ο πρόλογος θέτει τις βάσεις στις οποίες ο αναγνώστης μπορεί να πατήσει προτού περιπλανηθεί στον κόσμο των ιδεών του πολυτάλαντου συγγραφέα. Σε ταξιδεύει σε μια προπολεμική και μεσοπολεμική Γαλλία που βασανίζεται από αναταραχές και δολοπλοκίες. Ταυτοχρόνως, με άρτιο και ολοκληρωμένο τρόπο παρουσιάζονται τα βασικότερα σημεία της διάβασης του Ρομπέρ Μπραζιγιάκ από τη γέννηση του στο Περπινιάν, μέχρι το μαρτυρικό του τέλος.
     Μέσα από τα πάμπολλα στοιχεία που αναφέρονται σχετικά με το βίο, και ιδιαίτερα, την επαίσχυντη «καταδίκη» του, καθίσταται σαφές και ξεκάθαρο το εξής: ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ ήταν Εθνικοσοσιαλιστής μέχρι το τέλος και εκτελέστηκε για τις Ιδέες που εξέφραζε μέσα από τα άρθρα του. Έκανε βλέπετε το «έγκλημα» να πιστέψει σε μια Ελεύθερη Ευρώπη, στο Μεγαλείο του Αδόλφου Χίτλερ.


Non omnis moriar[1]

     Εν συνεχεία, παρατίθενται ουσιώδη άρθρα από τη πολιτική δράση του Μπραζιγιάκ, τα οποία αποτελούν και τη βασική δομή του βιβλίου. Ήδη από τον πρόλογο αναφέρεται το εξής βαρυσήμαντο και άξιο αναφοράς: «Αυτά (τα άρθρα) που δημοσιεύονται στην παρούσα έκδοση είναι πράγματι κατευθείαν από το πρωτότυπο χωρίς περικοπές.»
     Θεωρώ ότι για κάποιον σοβαρό ερευνητή και φίλο της αλήθειας αυτή η δήλωση αποτελεί τον οδοδείκτη των όσων ακολουθούν, και κυρίως, της ποιότητας του βιβλίου. Αυτή η απλή και κατανοητή φράση αποτελεί επίσης την αιχμή του δόρατος που διαπερνάει το τέρας της λασπολογίας, των συκοφαντιών και του ανήθικου πολέμου. Και το τέρας αυτό σήμερα, χρησιμοποιώντας ουκ ολίγες φορές διαφορετικές μάσκες ή ονόματα, αποτελεί το δύσμορφο πείραμα, το νόθο έκτρωμα αν προτιμάτε, που δημιούργησαν οι υποκινητές της εκτέλεσης του Μπραζιγιάκ.
     Διαβάζοντας με θαυμασμό τα άρθρα του Brasillach, η πρώτη σκέψη που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι αυτός, ο Μπραζιγιάκ της εφημερίδας «JE SUIS PARTOUT», ο αληθινός, ουδεμία σχέση έχει με τον κίβδηλο που παρουσιαζόταν τόσα χρόνια στη χώρα μας (και παγκοσμίως). Έναν Μπραζιγιάκ από «μετριοπαθή» και «διανοούμενο ποιητή» μέχρι και «ακροδεξιό». 
     Θεωρώ σημαντική την τοποθέτηση του «τι συμβαίνει σήμερα» γύρω από το όνομα του Μπραζιγιάκ, διότι έπρεπε επιτέλους –και πιστεύω ειλικρινά ότι η παρούσα έκδοση το κατάφερε– να ξεκαθαριστεί ότι ο Μπραζιγιάκ δεν είχε καμία σχέση με τις νοσηρές φαντασιώσεις κάποιων, μα αντ’ αυτών, ήταν ένας θαρραλέος Εθνικοσοσιαλιστής με ιδέες και αρχές, τις οποίες τίμησε με την Λεωνίδεια θυσία του, αντί να τις ανταλλάξει, εκλιπαρώντας με ελεεινό τρόπο την αθώωση του. Και ήταν μια ηρωική στάση, που αντικατοπτρίζει όσους τηρούν σήμερα τα ίδια Ιερά ιδεώδη. Διότι «είναι καλύτερα να υπομένεις την αδικία, παρά να τη διαπράττεις»,[2] όπως έγραψε κάποτε πολύ σωστά ο Κικέρωνας.
     Κλείνοντας λοιπόν αυτήν την παρένθεση, διαβάζουμε άρθρα του Μπραζιγιάκ προσεγμένα, με έναν γενναίο τόνο, που έχουν ως απώτερο στόχο την αφύπνιση του χιλιοπροδωμένου γαλλικού λαού. Η θεματολογία των άρθρων που δημοσιεύθηκαν στη «JE SUIS PARTOUT» βρίθει, και διακρίνουμε ζητήματα αναμφισβήτητης σημασίας όπως το ιουδαϊκό, τη σφαγή στο Κατύν, τους εχθρούς της Ευρώπης, κ.α. Το ύφος και το ταλέντο του συγγραφέα του «Les Sept Couleurs» («Τα Επτά Χρώματα», που προτάθηκε για το Prix Goncourt το 1939), αντανακλώνται στα ίδια τα άρθρα, και είναι μια διαρκής απόδειξη του ισχυρισμού –από εχθρούς και φίλους– ότι αποτελούσε μια από τις μεγαλύτερες ελπίδες των γαλλικών γραμμάτων της εποχής του.
     Ιδιαίτερη μνεία θα ήθελα να κάνω στο άρθρο του «Είδα τους τάφους του Κατύν», όπου με χαρακτηριστική και ωμή περιγραφή αποτυπώνονται οι εικόνες ενός ανθρώπου μπροστά στη φρικιαστική θέα της μπολσεβικικής διαστροφής. Με έναν εξαιρετικά ικανό τρόπο, ο Μπραζιγιάκ τοποθετεί τον αναγνώστη στη θέση του ιδίου: αυτήν του Γάλλου ανταποκριτή στο Κατύν.


Οδεύοντας προς την Αιωνιότητα

     Τον βασικό κορμό του έργου ακολουθούν τα διαφωτιστικά «Παραρτήματα» που σαν προβολείς απ’ αυτούς που χρησιμοποιήθηκαν στη Νυρεμβέργη φέγγουν το –ηθελημένα– άγνωστο, μα μαρτυρικό, τέλος του Ήρωα. Και τις ψυχές μας.
     Επαληθεύονται μέσα από τα λόγια του ίδιου του Μπραζιγιάκ, καθώς και του συνηγόρου του, Ιζορνί, η αδαμάντινη αποφασιστικότητα, η πίστη και το ψυχικό σθένος του πρώτου. Μέσα από λεπτομέρειες, μαθαίνουμε (επιτέλους!) το πλαίσιο-παρωδία μέσα στο οποίο καταδικάστηκε ο Γάλλος Εθνικοσοσιαλιστής, όπως βέβαια και τις τελευταίες λέξεις του…
     Αμφότερα τα παραρτήματα αποτελούν έναν ιδανικό επίλογο ενός καλογραμμένου βιβλίου του οποίου την θεματική πληρότητα (σχεδόν εκατό υποσημειώσεις) θα ζήλευαν πολλά ιστορικά πονήματα.


«Κουράγιο!»

     Μόνο δύναμη και θάρρος μπορεί να μας προσφέρει μια από τις τελευταίες φράσεις που ειπώθηκαν από το στόμα του Γάλλου Μπραζιγιάκ. Ήταν, μέχρι το άδικο τέλος του, ένας ελπιδοφόρος Εθνικοσοσιαλιστής, ένας αμετανόητος Χιτλερικός, και αυτό είναι κραυγάζει ο δικός του Αγώνας. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια, μέσα από τα ίδια του τα λόγια, κάτι που ίσως δυσαρεστήσει ορισμένους κακοπροαίρετους.
     Το δεδομένο είναι ότι με αυτήν την έκδοση πιστεύω πως οι συντελεστές του έργου πέτυχαν, δίχως αμφιβολία, έναν από τους στόχους τους: να κριθεί ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ μέσα και μόνο από τα δικά του λόγια. Συγχαρητήρια γι’ αυτήν την έκδοση λοιπόν, αναμένουμε με προσμονή και άλλες!

Χαίρε Νίκη!

Βασίλειος Θαραμανίδης
12/02/2016






[1] «Δεν θα πεθάνω εντελώς». (Το έργο μου θα επιζήσει) – Οράτιος, Ωδαί.
[2] «Accipere quam facere praestat injuriam»


Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού



Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

ΠΡΟΣ ΑΝΑΤΟΛΑΣ....

ΤΈΣΣΕΡΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΙΝ ΤΟΥ 1943

Η άνοιξις αποκαλύπτει προς Ανατολάς πάν ο΄τι οι χειμωνιάτικες ομίχλες και τα βαρειά σύννεφα κρατούσαν σκεπασμένα: 
Αναρίθμητα τραίνα μεταφέρουν νέο πολεμικό υλικό και νέα στρατεύματα εις το ανατολικό μέτωπο....

ΤΑΞΙΔΙΩΤΑΙ ΤΟΥ 1943: Ένα στρατιωτικό τραίνο εγκαταλείπει τα μετόπισθεν.


ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ. Η σοβαρότης των συγγενών που τούς αποχαιρετούν είναι ειλικρινείς, διότι όλοι γνωρίζουν ότι πρόκειται περί αγώνος υπέρ των λαών.


ΚΑΤΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ. Οι στρατιώτες διασκεδάζουν.
'Έχουν προηγηθεί οι σκληρές εβδομάδες εκπαιδεύσεως.


Εις την εικόνα μας κάτω τα νέα όπλα.


ΑΠΟ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΓΡΑΜΜΩΝ. Τα ταξίδια αυτά έχουν την αυτή κατεύθυνση: 
Τον δρόμο προς την μάχη που οδηγεί προς τα εμπρός.



ΕΘΕΛΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ

ΕΙΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΥΣ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥΣ 
Ρώσοι εθελονταί εκπαιδευθέντες εις την Γερμανία, φορούν την νέα στολή.
Εις τον βραχίονα φέρουν τα ρωσικά ψηφία P.O.A., που είναι τα αρχικά των λέξεων Ρωσικός Απελευθερωτικός Στρατός, ύπερθεν ενός μπλε σταυρού σε λευκό φόντο.
Επωμίδες και περιλαίμια είναι εντελώς νέα.



ΔΙΕΡΚΡΙΘΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΑΣ 
Ο αξιωματικός αυτός φέρει το διακριτικόν τμημάτων επιθέσεως, ως διακριθείς εναντίον των ατάκτων.(αριστερά εικών)
Όπως και πολλοί άλλοι, ο νεαρός Ρώσος φέρει τα διάσημα ανδρείας των τμημάτων εις το ανατολικό μέτωπο.(δεξιά εικών)



Οι Ρώσοι εθελοντές φέρουν επίσης εις το στήθος των το ίδιο διακριτικό που φέρουν και οι τραυματιζόμνενοι Γερμανοί.


ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ: Ένα τμήμα Αμερικανών αιχμαλώτων αναπαύεται εις τον <<δρόμο της προελάσεως>>.


Σπάνιον φαινόμενο:Πολίται των Σοβιέτ, γεννηθέντες και ανδρωθέντες εις τον Παράδεισον των εργατών, συγκροτούν τμήματα δια να απελευθερώσουν την πατρίδα των από τον εν λόγω Παράδεισον.
Καθ΄όν χρόνον η Ευρώπη- άμέσως απειλούμενη - είναι αναγκασμένη να διεξάγει τον περί υπάρξεώς της αγώνα, τα τμήματα ταύτα εισέρχονται εις τον αγώνα εθελοντικώς.
Εις την πραγματικότητα γνωρίζουν πολύ καλά γιατί ακολουθούν τον δύσκολο αυτό δρόμο. 
Αντιθέτως, οι στρατιώται του Ρούσβελτ έρχονται από μακρυά.
Παρά ταύτα όμως γνωρίζουν φυσικά πολύ καλύτερα γιατί αγωνίζονται.
Συχνά τούς έχουν είπη ότι πρόκειται δια την ασφάλεια της Αμερικής!
Αξίζει να μιλήσουμε εκτενέστερα έπ αυτού;



Η ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΣ
Μια ομάς αιχμαλώτων Αμερικανών στρατιωτών που προ  ολίγου είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν μίαν Ευρώπη που υπεραμύνεται αυτής.
Από τας εκφράσεις των συμπεραίνεται ότι η Ευρώπη, όπως αυτοί την φαντάζονται, δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Δεν πεινά, δεν είναι καθόλου ανίσχυρος και δεν απειλεί την <<ασφάλεια>>της Αμερικής. 


Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΣ
Οπωσδήποτε πρέπει να έπιβεβαιώσουμε το γεγονός ότι η περί Βορείου Αμερικής ιδέα του Ευρωπαίου δεν ανταποκρίνεται προς την πραγματικότητα.
Επεριμέναμε εδώ τους τους ισχυρούς και αθλητικούς εκείνους νέους, που αποτελούν το ιδεώδες.
Αληθώς εις την Ευρώπη ηπατήθη ο κόσμος, διότι συναντά μεταξύ των αιχμαλώτων τόσο πολλούς τύπους γκάγκστερ, ώστε να είναι υποχρεωμένος να αναθεωρήση  τας μέχρι τώρα υφισταμένες γνώμες περί της ευλογημένης αυτής χώρας.

Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού