Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

ΥΨΩΣΕ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΑ!


GEORGE LINCOLN ROCKWELL:


Η συνεχής επιτυχία σε οποιοδήποτε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας δεν οφείλεται ποτέ μόνον στην τύχη. Η επιτυχία ενός καθορισμένου σκοπού, είτε αυτός είναι να πάμε από το σημείο Α στο σημείο Β, είτε να χτίσουμε ένα σπίτι, είτε να στήσουμε μια εμπορική επιχείρηση είναι πάντοτε αποτέλεσμα τριών συνιστωσών:

α) της διανοητικής ικανότητας να μπορούμε να συλλάβουμε το πρόβλημα, να προβλέψουμε τα εμπόδια και τις αντιδράσεις και να βρούμε τον καλύτερο τρόπο να τα υπερνικήσουμε.
β) της θέλησης και της αποφασιστικότητας να κάνουμε ότι χρειαστεί για να πετύχουμε τον σκοπό μας, αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις.
γ) των φυσικών προσόντων, δηλαδή της σωματικής και πνευματικής δύναμης να επιβάλουμε και να φέρουμε εις πέρας το σχέδιο που το μυαλό μας συνέλαβε και η θέλησή μας αποφάσισε.

Αν μια από τις τρεις αυτές συνιστώσες λείπει, μπορούμε εύκολα να μαντέψουμε ότι η αποτυχία θα είναι η αναπόφευκτη κατάληξη των προσπαθειών μας.

Ένας διανοητικός ανάπηρος π.χ δεν θα μπορέσει να αντιληφθεί τούς διάφορους παράγοντες που επηρεάζουν την πορεία από το σημείο Α στο σημείο Β μιας ζούγκλας (φίδια, επικίνδυνα σαρκοβόρα, αρρώστιες κ.τ.λ).Δεν θα μπορέσει συνεπώς να καταλάβει ούτε την χρησιμότητα εφοδίων όπως τα όπλα, οι χάρτες και τα φάρμακα και έτσι δεν θα φτάσει ποτέ στο σημείο Β, αδιάφορο πόσο δυνατή θέληση, ή πόσο κτηνώδη δύναμη διαθέτει.

Ένας λιγόψυχος μπορεί να αντιληφθεί τους κινδύνους και να προετοιμαστεί για να τούς αντιμετωπίσει, μπορεί ακόμη να είναι και πολύ δυνατός στο σώμα. Θα αποτύχει όμως να φτάσει στο σημείο Β αφού η θέλησή του είναι τόσο αδύναμη ώστε να μην μπορέσει να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους που θα βρεθούν στον δρόμο του με την απαιτούμενη σκληρότητα: θα υποκύψει στον πρώτο από αυτούς που θα βρεθεί στον δρόμο του. 'Ένας καχεκτικός αρρωστιάρης θα υποκύψει και αυτός, όσο πείσμα και αν διαθέτει και όσο καλά εφοδιασμένος και αν είναι. 

'Ότι συμβαίνει με τούς αγώνες των ατόμων συμβαίνει και με τους αγώνες των πολιτισμών. Δεκάδες πολιτισμοί αφανίστηκαν επειδή έχασαν ένα από αυτά τα τρία απαραίτητα στοιχεία.

Οι πρωτόγονες κοινωνίες συνήθως εξαφανίζονται όχι τόσο εξαιτίας της έλλειψης θέλησης ή μυικής δύναμης, αλλά επειδή είναι ανίκανες να σχηματίσουν μια διανοητική εικόνα της κατάστασης τους. Καθώς ζουν μέσα στο σκοτάδι της άγνοιας και της πρόληψης, δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις δυνάμεις της φύσης και υποκύπτουν σε θεομηνίες (σεισμούς, πλημμύρες, επιδημίες) που οι πιο πολιτισμένες κοινωνίες έχουν μάθει να υπερνικούν

Από την άλλη μεριά, οι ''πολιτισμοί'' με όλα τα διανοητικά τους επιτεύγματα αφανίζονται κυρίως επειδή υστερούν σε θέληση, δηλαδή σε αυτή την άγρια ορμή για επιβίωση και επικράτηση που οφείλει την ύπαρξή της η κοινωνία. Γίνονται ''ανθρωπιστικές,'' εγωιστικές και μαλακές. Γίνονται αδύναμες και εξαρτώνται από μισθοφόρους για την άμυνά τους. Το πολεμικό πνεύμα της αυτοθυσίας και της τιμής των προπατόρων τους αντικαθίσταται από την ροπή προς το εύκολο και την πολυτέλεια που με υποκρισία την αποκαλούν ''ανθρωπισμό.'' 

Όταν ένας πολιτισμός φτάνει σε ένα τέτοιο στάδιο κατάπτωσης, μόνο ένα εξαιρετικά σπάνιο ιστορικό συμβάν μπορεί να σταματήσει την πλήρη κατάρρευση της κοινωνίας, καθώς η παρακμή της γίνεται μέρα τη μέρα έκδηλη. Μόνο όταν η ετοιμοθάνατη κοινωνία έχει ακόμα μέσα της αρκετή ζωική ενέργεια, για να γεννήσει έναν πνευματικό γίγαντα, έναν σχεδόν Θεό που έρχεται από τα παλιά για να ταράξει τον πολιτισμό αυτό και να τον οδηγήσει έξω από την επιθανάτια πορεία του και σε πείσμα της αντίδρασης εκείνων που θέλουν να αυτοκτονήσουν και ζητούν μόνο ''ειρήνη'' και την ευχάριστη χαύνωση του θανάτου, μόνον τότε μπορεί μια κοινωνία να αναστηθεί ξανά.

Ο Άριος πολιτισμός πέρασε από το σημείο μη επιστροφής στο δρόμο του προς την εξαφάνιση κάποια στιγμή μέσα στο δέκατο ένατο αιώνα. Αυτό το παρατήρησαν μεγάλοι μελετητές όπως ο SPENGLER ο CHAMBERLAIN και άλλοι...

Αν δεν υπήρχε η απίστευτη, θαυμαστή εμφάνιση του Αδόλφου Χίτλερ στο ιστορικό παρασκήνιο την τελευταία δυνατή στιγμή, ο μόνος δρόμος που θα μπορούσε να ακολουθήσει ένας ευφυής, διορατικός και ευαίσθητος περιβαλλόμενος από ένα τόσο αηδιαστικό πολιτισμό θα ήταν η αξιοπρεπείς απομόνωση και η αναμονή του θανάτου σαν μόνο μέσο απαλλαγής από την συντριπτική πραγματικότητα μιας εξεβραισμένης κοινωνίας που πορεύεται με ταχύτητα πίσω στην ζούγκλα στο όνομα του ''ανθρωπισμού''.

Η εμφάνιση του Αδόλφου Χίτλερ στο ιστορικό παρασκήνιο αποδεικνύει ότι υπάρχει ακόμα στον Άριο πολιτισμό αρκετή σπίθα αυτοθυσίας και δημιουργίας για να επιτρέψει ίσως άλλα χίλια χρόνια επιβίωσης του Άριου.

Αυτή η απείρως πολύτιμη σπίθα όμως δεν θα γίνει ποτέ φωτιά και θα εξαφανιστεί γρήγορα στα σκοτάδια του χάους, όσο η ελάχιστη μειοψηφία που είναι αρκετά φωτισμένη για να κατανοήσει τη σημασία του έργου του, παραμένει εγωιστική, δειλή και απρόθυμη να μετατρέψει τη σπίθα αυτή σε φωτιά δημιουργικού πολιτισμού προτού να είναι για πάντα πολύ αργά.

Μέχρι σήμερα, η τρομερή τιμωρία που επιβλήθηκε στους ήρωες που ακολούθησαν τον Αδόλφο Χίτλερ από τις εβραϊκές δυνάμεις της παρακμής και της καταστροφής τρομοκράτησε τόσο πολύ τον κόσμο που ακόμα και αυτοί που μπορούν να δουν και να κατανοήσουν τον κίνδυνο για την ανθρωπότητα και τον δρόμο της σωτηρίας που έδειξε ο Αδόλφος Χίτλερ είναι τόσο πολύ προσκολλημένοι στην ζωούλα τους και τις ανέσεις τους που δεν τολμούν να αδράξουν την ιερά σπίθα της Άριας επιβίωσης και να την δυναμώσουν με την πνοή της ζωής τους, προτού χαθεί. 

Η Άρια, λευκή ανθρωπότητα βρίσκεται στο χείλος του σκότους και του αφανισμού. Μέσα στο σκοτάδι αντικρίζει σπαρμένα τα κουφάρια άλλων αυτάρεσκων πολιτισμών που νόμιζαν ότι τα ξέρουν όλα και που είναι παρασυρμένοι από την πομπώδη εξωτερική εμφάνιση τους δεν μπόρεσαν να δουν το τέλος που πλησίαζε με γοργά βήματα. Δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν ή να αντικρίσουν κατάματα την ολοκληρωτική απειλή της αυξανόμενης αδυναμίας τους και του ''ανθρωπισμού'', δεν μπόρεσαν να επιστρατεύσουν την ολοκληρωτική θέληση που ήταν απαραίτητη για να αναστραφεί η μοιραία πορεία προς τον θάνατο και τη λήθη. Ήταν όλοι πολύ οκνηροί και εγωιστές άπληστοι και δειλοί για να αναγκάσουν το κήρυγμα των ελάχιστων που προφήτευαν την καταστροφή και προσπαθούσαν να αντιδράσουν. Αντί για αυτό, τούς έκαιγαν, τούς σταύρωναν, τούς λιθοβολούσαν ή τούς υποχρέωναν να πιουν το κώνειο.    

Αν ύστερα από χίλια χρόνια υπάρχει ακόμα ιστορία και άνθρωποι ικανοί να την μελετούν, θα απορούν όταν θα διαπιστώνουν την πεισματική άρνηση του Άριου να χρησιμοποιήσει την συντριπτική υπεροχή του σε δύναμη και γνώση και το θεϊκό δώρο της παρουσίας του Αδόλφου Χίτλερ για να σωθεί από την πιο αποτρόπαια σκλαβιά στον ζυγό μιας σχετικά μικρής συμμορίας από αηδιαστικούς, παθολογικά ανισόρροπους, αδύναμους, δειλούς, αλαζόνες και καταπιεστικούς Εβραίους.

Τα σημερινά μας προβλήματα δεν είναι πλέον ''αμερικάνικα'' προβλήματα, ''βρετανικά'' προβλήματα, ''γαλλικά'' προβλήματα, ''γερμανικά'' προβλήματα, ή ευρωπαϊκά προβλήματα. Είναι προβλήματα ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΛΕΥΚΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. 



Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού




Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

LEON DEGRELLE : Η ΤΑΞΙΣ





Η διατήρησι της «τάξεως», από πολύ καιρό καλύπτει κάθε είδους παλιανθρωπιά. Οι συντηριτικοί καταφεύγουν πίσω από την «τάξι» διότι θέλουν να προστατεύσουν τα πολιτικά τους κεκτημένα.Γι' αυτούς η τάξις συνίσταται στην με κάθε θυσία διατήρησι ενός σκωληκοβρώτου πολιτικού συστήματος. Γι' αυτούς η τάξις είναι ο κομφορμισμός των κομμάτων, είναι η διατήρησι της αναλογικής των παροπίδων, είναι ο δίχως υπερβολικό θόρυβο διαμοιρασμός των κερδών της εξουσίας, είναι ο φόβος για όλα εκείνα που θα μπορούσαν να μεταβάλουν την προνομιακή τους κατάστασι ακόμη και αν είχαν σαν τίμημα την σωτηρία της πατρίδος... Να μιλούμε για τάξι αναφερόμενοι σ' αυτούς τους τύπους του εγωισμού είναι κραυγαλέα υποκρισία. Δεν υπάρχει τάξις — αλλά πρωτογενή και βαθιά αναταραχή — όταν η εκτελεστική εξουσία είναι στο έλεος των clan των μεγαλοεφοπλιστών, όταν δεν τυγχάνει ουδεμίας σταθερότητος και δεν τροχοπεδείται από κανένα αίσθημα ευθύνης, όταν οι νόμοι γεννιούνται βιαστικά από ένα αναρμόδιο κοινοβούλιο, φλύαρο και δολοπλόκο, όταν η διαχείρησις δεν είναι τίποτε άλλο από μια σκονισμένη μηχανή δίχως ζωή και δίχως απόδοσι. Το πολιτικό καθεστώς, που ανεχόμεθα εδώ και 10 χρόνια δεν είναι τάξις αλλά αναρχία: ασυνέπεια των κομμάτων, αντιγνωμίες της κυβερνήσεως, σκουριασμένα γρανάζια της διαχειρήσεως, ανικανότητα να διορθωθούν, να ανανεωθούν.
Η τάξις δεν έχει τίποτε το  κοινό μ' αυτές τις πολιτικές αντίκες. Αυτοί που υπερασπίζονται τα ερείπια αυτά στο όνομα της τάξεως είναι δειλοί ή άβουλοι που μέσα στη ζωή του Έθνους και σε κάθε δημιουργική προσπάθεια προτιμούν την μετριότητα ή την αδικία.
Έχουν ένα διαβολεμένο τρόμο της αλλαγής. Το καθεστώς με όλα του τα αδιέξοδα, τα σκοτεινά δρομάκια δεν μπορεί παρά να τους αρέση. Στον κερδοσκοπικό τους συντηρητισμό, ενισχύονται από όλους εκείνους που φοβούνται τους σκονισμένους οικοδόμους και που προτιμούν την αργή αποσύνθεσι της χώρας.
Η υπεράσπισις της τάξεως για ορισμένους συντηρητικούς σημαίνει: να οργανώσουν την προστασία του κοινωνικού εγωισμού και να αντιταχθούν σε μια υγειά , εύρωστη και συνεχώς πιο σύνθετη ανάπτυξι των εργατικών μαζών.
 Επιθυμούν να γυρίσουν στην κοινωνική αποτελμάτωσι κάτω από την κάλυψι της τάξεως.
Αρνούνται να λάβουν υπ όψιν το ανθρώπινο στοιχείο του εργατικού προβλήματος.
Θέλουν να βάλουν τρικλοποδιά σε κάθε πρωτοβουλία....
Ζητούν να αποφύγουν την δημιουργία ενός ικανού κοινωνικού καταστατικού ... Αγνοούν την αξιοπρέπεια και το μεγαλείο της εργασίας, την ευγένεια της εργατικής οικογένειας, τις ανάγκες της, το άγχος της και την ευτυχία που δικαιούται.
Αυτή η περιφρόνησις του λαού και της εργασίας του, αυτή η άγνοια της ψυχής του, αυτή η εγκατάλειψις των καταβροχθισμένων από την ρυπαρότητα εστιών και η σαπισμένη ατμόσφαιρα, αυτή η ολική έλλειψις της υγειονομικής πολιτικής, εδημιούργησαν το πιο βδελυρό των αναταραχών. Μας οδήγησαν στο χείλος της κοινωνικής αβύσσου.
Να παρατείνουμε αυτήν την αναταραχή στο όνομα της τάξεως; Ποτέ. Οι άνδρες της τάξεως για μας, είναι εκείνοι που θα τολμήσουν να ανανεώσουν το κράτος... που θα δώσουν στην εκτελεστική εξουσία, την δυνατότητα, την διάρκεια και την αρμοδιότητα, στις Συντεχνίες, την επεξεργασία οικονομικών και κοινωνικών νόμων, στη διαχείρησι ζωή, εξυπνάδα, υπευθυνότητα.
Οι άνδρες της τάξεως για μας είναι εκείνοι που θα τολμήσουν να απελευθερώσουν την χώρα, την οικονομική και πολιτική ζωή από την δικτατορία του υπέρ καπιταλισμού.
Οι άνδρες της τάξεως είναι για μας εκείνοι που θα αναζητήσουν ακούραστα την καλυτέρευση - υλική και πνευματική - των πεπρωμένων του λαού που θα οικοδομήσουν την οικονομική δικαιοσύνη και θα πλησιάσουν τις τάξεις στην ευημερία, την τιμιότητα και τον Σεβασμό.
Οι άνδρες της τάξεως είναι για μας εκείνοι που θα ξεσηκώσουν όλες τις πνευματικές και διανοητικές δυνάμεις σε θέσι να  γαληνέψουν και να ανασυντάξουν τις ψυχές...
Η τάξις για μας είναι η πρόοδος και η αρμονία. ΄Οχι απραξία αλλά δημιουργία. Προσπάθεια καθημερινή.

Τάξις; Ναι. Αλλά τάξις νέα, για την σωτηρία της χώρας και του λαού.






Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού





Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Πολεμήσαμε στη λάθος πλευρά



του Matt Koehl
Το άρθρο που ακολουθεί, δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1995, στο NS Bulletin (έκδοση β’ τριμήνου), και αναφέρεται στην άμεση αιτιώδη σχέση μεταξύ της έκβασης του Β΄πΠ και της κατάστασης που επικρατεί στον κόσμο στην εποχή μας

Σήμερα, έχουν παρέλθει 50 έτη από το τέλος του Β΄Ππ. Για πολλούς, εκείνη η σύγκρουση μοιάζει με αρχαία ιστορία. Αλλά οι επετειακές τελετές και το ξεφάντωμα των στρατιωτικών νικητών μάς υπενθυμίζουν, για άλλη μια φορά, ότι υπάρχουν εκείνοι που δεν θα μας αφήσουν να ξεχάσουμε σύντομα. Λοιπόν, είναι δίκαιο να ρωτήσουμε: Για ποιον λόγο εμείς —οι λαοί της Αμερικής, του Καναδά, της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας, της Νοτίου Αφρικής και όλων των λευκών εθνών— πήγαμε στον πόλεμο στην πρώτη γραμμή;
Πολλές εξηγήσεις έχουν δοθεί: για να σταματήσουμε τη δικτατορία και την επιθετικότητα, να διαφυλάξουμε την Ελευθερία και τη Δημοκρατία, να διασώσουμε τη βρετανική Αυτοκρατορία, να σώσουμε τις μικρές χώρες, κ.λπ., κ.λπ.  Όταν, όμως, περάσουμε όλες αυτές τις εξηγήσεις από «το φίλτρο της απλής αλήθειας», τότε όλες καταλήγουν σε αυτό και μόνο: στην παθολογική επιθυμία συγκεκριμένων εμπλεκόμενων μερών να καταστρέψουν τον Αδόλφο Χίτλερ και την Ιδέα του. Με άλλα λόγια, ο Β΄Ππ δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένας πόλεμος εναντίον του Χίτλερ.

Η ανίερη συμμαχία

    Σε αυτόν τον πόλεμο, τα διάφορα ενδιαφερόμενα μέρη —οι μπολσεβίκοι, οι διεθνείς τραπεζίτες, οι κάθε είδους αντιδραστικοί αλλά ιδιαίτερα οι Εβραίοι— ανακάλυψαν ότι οι όποιες μεταξύ τους διαφορές υποχωρούσαν ενώπιον του κοινού τους συμφέροντος να καταστρέψουν αυτόν τον άνθρωπο και τον Σκοπό του. Φορώντας τον μανδύα τού υποκριτικού φαρισαϊσμού, αυτή η ανίερη συμμαχία υποσχέθηκε ότι χωρίς τον Χίτλερ θα υπάρξει ένας καλύτερος κόσμος    —ένας κόσμος ελευθερίας και δημοκρατίας, ένας κόσμος δίχως φόβο και αδικία, στον οποίον το Καλό θα θριαμβεύσει επί του Κακού. Αλλά το πόσο ειλικρινείς ήταν οι δηλώσεις τους μπορεί να διαπιστωθεί από τους βιασμούς, τις λεηλασίες, τις εθνοκαθάρσεις, τα βασανιστήρια, τις δίκες–παρωδίες, τα «στημένα» δικαστήρια και τη σφαγή εκατομμυρίων σε ολόκληρη την Ευρώπη, δηλαδή από όλα όσα έλαβαν χώρα ακριβώς μετά την «απελευθέρωση».

Τί είδους κόσμο οι νικητές μάς έδωσαν;

   Λοιπόν, τί είδους κόσμο οι νικητές του 1945 πραγματικά μας έδωσαν; Ρίξτε μια καλή ματιά. Για πάνω από πέντε δεκαετίες, είχαν την ευκαιρία να μας δείξουν τον κόσμο τους δίχως τον Χίτλερ. Τι είδους κόσμος είναι αυτός;

  Κατ' αρχάς, μας πρόσφεραν μία ατέλειωτη σειρά πολεμικών συγκρούσεων, στις οποίες αναρίθμητες ζωές χάθηκαν άδικα. Επίσης, μας έδωσαν τον «Ψυχρό Πόλεμο» με τις τεράστιες δαπάνες του και την κατασπατάληση φυσικών πόρων ―για τον οποίο ακόμα πληρώνουμε. Μας έδωσαν έναν κόσμο κλιμακούμενου χρέους, ασύδοτου καταναλωτισμού, εγωκεντρισμού, περιβαλλοντικής καταστροφής, μόλυνσης και φυλετικής επιμειξίας. Μετέβαλαν την εθνική δημογραφική μας σύσταση και μας εισήγαγαν[1] στις «χαρές» της «ολοκλήρωσης», της «ενσωμάτωσης», της «Θετικής Δράσης», στις «ποσοστώσεις μειονοτήτων», στην «εκπαίδευση ευαισθητοποίησης», στη «Μαύρη Ιστορία» και στο ολοκαύτωμα.

Ο Χίτλερ ήταν αντίθετος σε όλα αυτά

Μας έδωσαν ανεκτικότητα, ναρκωτικά, MTV και αυτοκτονίες εφήβων. Μας έδωσαν ασφαλές σεξ, ανασφαλείς δρόμους και περιορισμό της ελεύθερης οπλοκατοχής. Μας έδωσαν rock 'n' roll και συμβουλευτικά κέντρα για τα θύματα βιασμών. Μας έδωσαν «εναλλακτικούς τρόπους ζωής», σοδομία, AIDS, αισχρότητα, διαστροφή, χάος, έγκλημα, διαφθορά, αποχαύνωση και παραφροσύνη κάθε είδους.
Αυτό είναι το είδος του κόσμου το οποίο οι στρατιωτικοί νικητές τού Β΄Ππ μας έδωσαν, και τούτο αποτελεί ένα φρικτό κατηγορητήριο.
Σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τον Χίτλερ γι’ αυτόν τον κόσμο. Ήταν απολύτως αντίθετος προς όλα αυτά, πολέμησε και θυσίασε τα πάντα για να αποτρέψει τη δημιουργία ακριβώς ενός τέτοιου κόσμου. Αλλά οι νικητές τού 1945 πολέμησαν για να καταστρέψουν αυτόν τον άνθρωπο, ώστε να μπορέσουν να επιβάλουν τον δικό τους κόσμο —δηλαδή τον σημερινό. Για τούτο, προκάλεσαν τον Β΄Ππ και γι' αυτό πρέπει να λογοδοτήσουν.

Το 1945 ήταν μία καθοριστική στιγμή

Το έτος 1945 ήταν μια καθοριστική στιγμή, μια καμπή στην ιστορία, η τελευταία μεγάλη νίκη τής Παλαιάς Τάξης, η οποία καθόρισε το είδος του κόσμου που έχουμε σήμερα. Οτιδήποτε λαμβάνει χώρα τώρα ανά την υφήλιο συνδέεται αιτιωδώς με το αποτέλεσμα εκείνης της μεγάλης σύγκρουσης που έλαβε χώρα πάνω από μισό αιώνα πριν. Αυτή η αιτιώδης σχέση είναι η αθέατη πραγματικότητα πίσω από την παρούσα κατάσταση. Και αυτή η κατάσταση δεν θα μεταβληθεί ποτέ, αν δεν αναγνωρίσουμε αυτό το γεγονός και δεν ασχοληθούμε με αυτό. Στην επαναξιολόγηση της συμμετοχής μας στον Β΄Ππ, μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα: Πολεμήσαμε στη λάθος πλευρά. Και το να παραδεχθούμε αυτό το απλό γεγονός είναι το αναγκαίο πρώτο βήμα για την εθνική και φυλετική μας ανάκαμψη.

Ο αγώνας συνεχίζεται

Το 1959, εμφανίστηκε ένας άνδρας που είχε το σθένος να αναγνωρίσει αυτό το γεγονός, ένας άνθρωπος που συνειδητοποίησε ότι στον Β΄Ππ είχαμε πολεμήσει στη λάθος πλευρά, δηλαδή εναντίον τού Αδόλφου Χίτλερ. Το όνομά του ήταν Τζωρτζ Λίνκολν Ρόκγουελ.[2] Ήταν ένας παρασημοφορημένος πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Και ακριβώς 40 χρόνια μετά τον Φύρερ, πρώτος σήκωσε τη σημαία ψηλά, αυτός ο μεγάλος απόστολος ήταν που ύψωσε ξανά το λάβαρο! Είναι ένα παράδειγμα για όλους εμάς.
Αν και μία στρατιωτική φάση του Εθνικοσοσιαλιστικού Αγώνα έληξε το 1945, ο πόλεμος που κηρύχθηκε από τον παγκόσμιο Εβραϊσμό εναντίον του Χίτλερ το 1933 δεν έχει λήξει. Σήμερα, ο εχθρός, με την παθολογική επιδίωξη των μεσσιανικών του σχεδίων, συνεχίζει τον πόλεμο ενάντια στον Ηγέτη.

Και έτσι έχουμε πάλι μάχη. Αλλά αυτή τη φορά, έχουμε την ευκαιρία να είμαστε στη σωστή πλευρά, σε αυτόν τον διαρκή πόλεμο. Και αντί να πολεμάμε εναντίον του Χίτλερ, τώρα μπορούμε να πολεμήσουμε στο πλευρό του και για τη Νέα Τάξη του. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή ή προνόμιο από αυτό!




Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού






Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Το ιδιαίτερο νόημα της επετείου της Αλώσεως της Πόλης


Η πεντακοσιοστή εξηκοστή τέταρτη επέτειος της αποφράδας ημέρας, της τραγικής εκείνης  ημέρας για την Ελλάδα και την Ευρώπη, αποκτά ένα πολύ ιδιαίτερο νόημα, σήμερα, που βρισκόμαστε ενώπιον μίας νέας Αλώσεως, την οποία αντιμετωπίζουμε πάλι με περισσή παθητικότητα και διάθεση υποταγής.




Υποταγή με τη μορφή της συμφιλίωσης: O Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής παραχωρεί τα προνόμια του Πατριαρχείου στον Πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο. Ψηφιδωτό από τον Πατριαρχικό Οίκο στην Κωνσταντινούπολη

Η επέτειος αυτή κάποτε, σε πολύ παλαιότερα χρόνια, χρησίμευε για να υπενθυμίσει στον σκλάβο Έλληνα το χρέος του να ξεσηκωθεί και να επανακτήσει την ελευθερία του και τα κατεχόμενα από τους αλλόφυλους κατακτητές εδάφη. Αλλά υπήρχαν πάντα αυτοί που παρουσιάζονταν σαν οδηγοί του και επεδίωκαν, και κατάφερναν, να τον κρατούν με το κεφάλι σκυμμένο, τάζοντάς του, όχι την Πόλη των Ονείρων του, όχι την ελευθερία του, αλλά έναν μακρινό παράδεισο που θα τον αποζημίωνε για τα δεινά του. Οι όμοιοί τους εξάλλου ήταν αυτοί που είχαν ουσιαστικά παραδώσει την Πόλη, είτε αποχαυνώνοντας τον λαό και καθιστώντας τον ανέτοιμο και αδιάφορο για τη μάχη είτε ανοίγοντας την Κερκόπορτα. Ας μην ξεχνάμε τα λόγια του Παλαμά για την προ της Αλώσεως στάση της Πόλης: «Και ήταν οι καιροί που η Πόλη/ πόρνη σε μετάνοιες ξενυχτούσε/και τα χέρια της δεμένα τα κρατούσε/και καρτέραγ' ένα μακελάρη […] Και καρτέραγε τον Τούρκο να την πάρει» (από τον Δωδεκάλογο του Γύφτου). 




Στα χρόνια που ακολούθησαν την επανάσταση του ’21 και τους επακόλουθους πολέμους για ανεξαρτησία ως τη Μικρασιατική Ήττα, απελευθερώθηκε, τρόπον τινά, ένα μέρος μόνο της κατεχόμενης Ελλάδας. Αλλά η αίσθηση του καθήκοντος έσβησε σιγά σιγά.
Ο σύγχρονος Έλληνας δεν έχει κρατήσει ούτε την περηφάνια του, ούτε την ανάμνηση του χρέους του. Το αντίθετο. Δυστυχώς, η Ελλάδα με την παθητική αποδοχή των αλλόφυλων εισβολέων έγινε η Κερκόπορτα της Ευρώπης και κινδυνεύει να μείνει ως τέτοια στην ιστορία.
Όμως, ο σύγχρονος Έλληνας, όσο παρηκμασμένος κι αν είναι, έχει κρατήσει καθαρό κι ανόθευτο το ΑΙΜΑ του, αναγκαία προϋπόθεση για τον ξεσηκωμό του. Η νέα άλωση που βιώνουμε σήμερα, την οποία, αν δεν υπάρξει αντίσταση, θα ακολουθήσει η «αφομοίωση», η «ένταξη και η ενσωμάτωση» των δήθεν προσφύγων, η επιβολή και η κυριαρχία των αλλόφυλων δηλαδή, έχει στόχο τη νέα υποδούλωση. Μόνο που αυτή τη φορά, δεν θα κάνουν το λάθος να αφήσουν το αίμα απείραχτο.

Ενάντια σε αυτό το σχέδιο που υλοποιείται ήδη, ένα σχέδιο ενάντια στον Λευκό Κόσμο, ο αγώνας είναι πολυμέτωπος: αγώνας ενάντια στα κηρύγματα περί «μη υπάρξεως καθαρής» φυλής, ενάντια στα κηρύγματα περί ελληνοτουρκικής φιλίας, περί μεγάλης δήθεν Ελλάδας που θα περιλαμβάνει και αλλόφυλους, ενάντια στα ύποπτα κηρύγματα που ακούγονται «εθνικιστικά» και τα οποία αντικαθιστούν τη φυλή με την «ταυτότητα», την ελεύθερη Ελλάδα με μια πολυφυλετική Ομοσπονδία, και που με το αντιευρωπαϊκό τους πνεύμα σπρώχνουν την Ελλάδα προς την Ανατολή. Ως εκ τούτου, αγώνας ΥΠΕΡ της καθαρότητας του αίματος και του πνεύματος, υπέρ του ευρωπαϊκού πολιτισμού, της κοινής μας Παράδοσης με τα αδέλφια μας, υπέρ της αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας. Με λίγα λόγια, ΥΠΕΡ της επιβίωσής μας, υπέρ της συνέχισης της ύπαρξής μας ως Ελλήνων και Ευρωπαίων στους αιώνες των αιώνων.




Για τον σκοπό αυτό, όσο κι αν φανεί αιρετικό, ας τελειώνουμε με τους μύθους και τους θρύλους που πλέον έχουν καταντήσει παραμύθια. Ας θυμηθούμε τα λόγια του Ιωάννη Συκουτρή (από το βιβλίο Η σχέσις μας προς την Αρχαιότητα, εκδ. Θούλη 2016): «…Ουδενός βασιλέως πολεμιστού, ουδεμιάς μάχης, ουδενός ανδραγαθήματος η ανάμνησις από τ’ αναρίθμητα της Βυζαντινής ιστορίας διετηρήθη εις του λαού την ανάμνησιν. Αυτός ο Διγενής, με τους σκληρούς και τραχείς του αγώνας εναντίον των εχθρών της πίστεως, εξανεμίζεται εις ήρωα παραμυθιού ─χάνει τα στοιχεία εκείνα, που θα ημπορούσαν να τον κάμουν υπόδειγμα και ηθικήν δύναμιν διά τον εθνικόν αγώνα. Δεν αγωνίζεται πλέον εναντίον των Σαρακηνών· παλαίει προς τον Χάρον […]

Πολύ συχνά γίνεται παρ’ ημίν λόγος περί του δημώδους άσματος που θρηνεί την άλωσιν της Πόλεως, ενώ συγχρόνως διακηρύσσει την ελπίδα της ανακτήσεως.  Είναι βεβαίως συγκινητική αυτή η καρτερική ελπίς αμέσως μετά την συμφοράν την μεγάλην, μέχρι τινός είναι ακόμη και χρήσιμος εις μίαν εποχήν, που αποτελεί δι’ ένα έθνος σημαντικόν κεφάλαιον και το να ημπορή να ελπίζη και να περιμένη. Αλλά δεν πρέπει να αυταπατώμεθα. Δυνάμεις εθνικής δράσεως από την προσδοκίαν  αυτήν ήτο αδύνατον να περιμένωμεν. Είναι εκδήλωσις μοιρολατρικής αδρανείας ─καθαρά ανατολικής─ και ενός μεσσιανισμού εξ ίσου αγόνου θετικώς, όπως ο μεσσιανισμός των Εβραίων (και η προέλευσις αυτής της προσδοκίας, όχι μόνον η μορφή της, φαίνεται καθαρά μεσσιανική-θρησκευτική. Δυστυχώς, ακόμη ουδέ αρχή δεν έγινεν εις το να μελετηθή το σημείον αυτό). Από τους σκληρούς αγώνας, που προηγήθησαν της 29. Μαΐου 1453, δεν διετήρησεν η λαϊκή μνήμη ουδέ την ελαχίστην παράδοσιν. Η Πόλις πίπτει όχι κατόπιν μάχης, αλλά κατόπιν προφορικής εντολής του Θεού, δι’ αγγέλου μεταβιβασθείσης. Ο Κωνσταντίνος δεν είναι ο ατρόμητος μαχητής, που τιμά, με την ηρωικώς απεγνωσμένην του άμυναν, χιλιετούς ενδόξου παρελθόντος την τελευτήν· δεν πίπτει ως ο Λεωνίδας με την σπάθην εις το χέρι μεταξύ των συμμαχητών του.  Ο θάνατός του δεν έκαμεν εις το έθνος ούτε το πολλοστόν μέρος της φοβεράς εκείνης εντυπώσεως, που παρήγαγε το 1821 το σχοινί του Πατριάρχη. Άγγελος Θεού τον απομακρύνει από την Αγίαν Σοφίαν ─όχι από την μάχην─ διά να τον βάλη να κοιμηθή τον προσωρινόν, αλλ’ άδοξον ύπνον του. Ο ίδιος άγγελος θα τον εξυπνήση και πάλιν, και η Πόλις θ’ ανακτηθή και οι Τούρκοι θα φύγουν, όχι κατόπιν αγώνων και θυσιών, όχι όταν το ελληνικό έθνος ανανήψη και αρχίση να εργάζεται υπέρ της ελευθερίας του, αλλ’ “όταν έλθη το πλήρωμα του χρόνου”. 




Είναι προφανές. Αυτή η παράδοσις ήτο αδύνατον να δώση εις το αναγεννώμενον έθνος τα απαραίτητα ηθικά και πνευματικά στοιχεία εθνικής ελληνικής δράσεως. Και δεν είναι παράξενον, πως η Ρωσία εζήτησε και ήλπισε σοβαρά να πραγματοποιήση το μεσσιανικόν τούτο όνειρον με τας ιδικάς της δυνάμεις και διά τα ιδικά της συμφέροντα. Ο ελληνικός λαός θα επανηγύριζε το γεγονός με όχι μικροτέραν αγαλλίασιν. Ήρκει να λειτουργηθή και πάλιν η Αγία Σοφία. Αλλά πώς; Περί αυτού επαφίετο εις τον Θεόν να φροντίση…». (Πόσο επίκαιρα και τα τελευταία αυτά λόγια του Συκουτρή, σήμερα που ένα μέρος των «εθνικά σκεπτόμενων» Ελλήνων περιμένει από τους Ρώσους να εκπληρώσουν το μεσσιανικό του όνειρο προς δικό τους συμφέρον, φυσικά.  Αρκεί να λειτουργήσει πάλι η Αγια-Σοφιά…). Ακολούθως, ο Συκουτρής αποδίδει την επανάσταση του 1821 στο ότι ο Έλληνας απέκτησε συνείδηση του ότι είναι απόγονος των αρχαίων Ελλήνων.

 Ας τελειώνουμε, λοιπόν,  με τα παραμύθια. Όχι άλλη παθητική αναμονή να ξυπνήσει ο μαρμαρωμένος βασιλιάς. Όχι άλλες ανταμοιβές στην άλλη ζωή. Όχι άλλα «χωριάτικα», αντιευρωπαϊκά κηρύγματα. Δεν είμαστε «έθνος ανάδελφο», δεν είμαστε ανατολίτες. Είμαστε Ευρωπαίοι. Όχι άλλα εγωιστικά πεισιθανάτια κηρύγματα αυτών που νιώθουν οι τελευταίοι άνθρωποι. Δεν πρέπει να είμαστε οι τελευταίοι Ευρωπαίοι. Η Φυλή δεν πρέπει να πέσει, έστω και ηρωικά μαχόμενη. Κι αν πέσει τώρα, θα πέσει ─για να χρησιμοποιήσουμε έναν γνωστό στίχο του Έλλιοτ─ «όχι με έναν βρόντο αλλά  μ’ ένα κλάμα». Κι εμείς θα μείνουμε στη μνήμη όχι «σαν χαμένες, ορμητικές ψυχές», μα σαν «κούφιοι άνθρωποι». Ειδικά, οι Έλληνες κινδυνεύουμε να μείνουμε στην ιστορία ως αυτοί που πρόδωσαν την Ευρώπη, ανοίγοντας την Κερκόπορτα. Ας αντικαταστήσουμε, λοιπόν, τις κλάψες, τα μοιρολόγια και τους θρήνους με εμβατήρια και παιάνες. Η Φυλή δεν πρέπει να πέσει, δεν πρέπει να χαθεί. Η Φυλή πρέπει να ΖΗΣΕΙ, και ηρωικά να αγωνιστεί γι' αυτό.




Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού








Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Der Marsch zum Führer - Η πορεία προς τον Φύρερ





Η πορεία προς τον Φύρερ (γερμ. Der Marsch zum Führer) είναι κινηματογραφική ταινία της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας με θέμα τα Κομματικά συνέδρια της Νυρεμβέργης. Στο έργο αυτό εικονίζονται οι πορείες της νεολαίας από όλα τα μέρη της Γερμανίας με κοινό προορισμό τη Νυρεμβέργη με σκοπό να παρευρεθούν στο συνέδριο και να ακούσουν τον Χίτλερ να ομιλεί. 

Το έργο ξεκινά στο μνημείο των πεσόντων «Χανς Μάλλον» στη νήσο Ρίγκεν. Εκεί ομιλεί ο φον Σίραχ στους έφηβους που ξεκινούν την πορεία τους. Στην εξέλιξη του έργου ακολουθούν και άλλες ομάδες νεολαίας, από όλα τα μέρη της Γερμανίας. Πορεύονται τραγουδώντας και αψηφώντας τις καιρικές συνθήκες. Πορεύονται πεζή κρατώντας σημαίες, παίζοντας ταμπούρλο και σουραύλι, τραγουδώντας ή σφυρίζοντας τον ρυθμό.

Προορισμός τους είναι το συνέδριο του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος. Εκεί τελικά βρίσκουν τον προορισμό τους. Παρακολουθούν την ομιλία του Χίτλερ και συνεχίζουν τον δρόμο τους προς το Λάντσμπεργκ, όπου ο Χίτλερ είχε εκτίσει την ποινή του ύστερα από το Πραξικόπημα.

Το έργο τιμήθηκε στη Γερμανία με πολλά βραβεία.

Πρώτη προβολή: 1940
Διάρκεια: 45'



Πηγή:



Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού







Κυριακή, 21 Μαΐου 2017




Ο Ίσραέλ Κοέν, εξέχων Κομμουνιστής της Αγγλίας στο έργο του Ένα Φυλετικό πρόγραμμα για τον εικοστό αιώνα, έγραψε:
<< Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το πιο ισχυρό όπλο που διαθέτει το Κόμμα μας είναι οι φυλετικές εντάσεις. Υποβάλλοντας στη συνείδηση των έγχρωμων φυλών την ιδέα ότι επί αιώνες καταπιέζονταν από τους λευκούς, θα μπορέσουμε να τούς διπλασιάσουμε σύμφωνα με το πρόγραμμα του Κομμουνιστικού Κόμματος. Στην Αμερική ο στόχος μας είναι να νικήσουμε με πανουργία. Ενώ θα ερεθίζουμε τούς Νέγρους εναντίον των Λευκών, θα ενσταλάζουμε στους Λευκούς ένα αίσθημα ενοχής για την εκμετάλλευση των Νέγρων. Θα συνδράμουμε τούς Νέγρους στο να αναρριχηθούν σε όλες τις κοινωνικές θέσεις, στα καλά επαγγέλματα και στον χώρο του αθλητισμού και της ψυχαγωγίας. Με το κύρος που θα αποκτήσουν με αυτόν τον τρόπο, οι Νέγροι θα μπορούν να συνάπτουν μεικτούς γάμους με τούς Λευκούς και έτσι θα ξεκινήσει η διαδικασία εκείνη που τελικά θα παραδώσει την Αμερική στα χέρια μας>>.

Ιδού το εβραϊκό κομμουνιστικό πρόγραμμα


Από το βιβλίο WHITE POWER του GEORGE LINCOLN ROCKWELL


Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού



Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Για τον Εθνικοσοσιαλισμό




Στην ουσία, η Εθνικοσοσιαλιστική ιδέα ξεπερνά όχι μόνο τη Γερμανία και την εποχή μας, αλλά και την Αρία φυλή και την ίδια την ανθρωπότητα σε κάθε εποχή, (γιατί) εκφράζει την μυστηριώδη και αλάνθαστη σοφία σύμφωνα με την οποία η Φύση ζει και δημιουργεί. Την απρόσωπη σοφία του αρχέγονου δάσους, του απύθμενου ωκεανού και των σφαιρών στα σκοτεινά πεδία του διαστήματος. Και είναι προς δόξαν του Αδόλφου Χίτλερ ότι δεν επέστρεψε απλώς σε εκείνη τη θεϊκή σοφία – επικρίνοντας τον ανόητο ενθουσιασμό του ανθρώπου για τη “διανόηση”, την παιδαριώδη υπερηφάνεια του για την “πρόοδο”, και την εγκληματική προσπάθειά του να υποδουλώσει τη Φύση -, αλλά την κατέστησε τη βάση μιας πρακτικής αναγεννητικής στρατηγικής παγκόσμιας εμβέλειας, ακριβώς τώρα, στον υπερφορτωμένο πληθυσμιακά, πολιτιστικά και τεχνολογικά κόσμο μας, στο τέλος ακριβώς των σκοτεινών χρόνων. […]

Λίγοι αντιστέκονται και παραμένουν, πιο δυνατοί καθώς η πλημμύρα απλώνεται και βρυχάται τριγύρω τους, σαν νικηφόροι βράχοι, σαν ανίκητοι βράχοι, στη μέση της εξαπλούμενης πλημμυρίδας. [...]

Εργάζονται. Περιμένουν. Ζουν. Είναι, σ΄ αυτούς τους όλο και πιο σκοτεινούς χρόνους, το αναλλοίωτο στοιχείο “ενάντια στο χρόνο”. Σταδιακά ένας μικρός αριθμός μυημένων αποκτούν πλήρη συνείδηση του εαυτού τους, της σημασίας τους και της αποστολής τους, σαν αυτόν που μου είπε, στις 28 Οκτωβρίου 1953: “Μέχρι το 1945 ήμασταν ένα Κόμμα. Από το 1945 έχουμε γίνει ο πυρήνας μιας μεγάλης νέας πίστης. Ανακαλύψαμε ποιοι είμαστε, και Ποιος είναι ο Φύρερ μας ”.[...]

Ο Εθνικοσοσιαλισμός θα αναγεννηθεί γιατί είναι αληθινός (και σύμφωνος με) την συμπαντική πραγματικότητα, και γιατί αυτό που είναι αληθινό είναι αξεπέραστο.

Savitri Devi



Εθνικός Σύνδεσμος Σαρωνικού